is toegevoegd aan je favorieten.

Avontuur bij honk

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iet per ongeluk geschiedde, de zak m het vater liet vallen. Hij keerde zich nog even *m en keeknaar de door de plons veroor:aakte snel verminderende rimpels in het vater. Dan liep hij, alsof er niets gebeurd vas, verder.

Jaap en Wim bleven even staan tot zij ïen man, die een hoek omsloeg, uit het oog ïadden verloren.

„We moesten nu maar naar de politie jaan,” vond Wimpie.

Jaap schudde het hoofd.

„Dat doen we niet, jongen. De juwelen en de stenen zijn veilig. Waterschade srijgen die dingen niet. Maar vertel nu eens eerst, hoe jij er toe kwam, naar de krant te gaan.”

„Zal ik je zeggen, joh! Ik kon absoluut niet slapen. Ik hoorde alle mogelijke geluiden en ik wist niet wat ik er van denken moest. Toen hoorde ik jou het bed uitgaan. Ik volgde je voorbeeld en toen jij beneden naar dien kerel stond te kijken, keek ik naar jou. En alles wat jij deed, deed ik je na. En jij?” vroeg Wimpie toen.

„Die droom van jou was het, Wimpie. Natuurlijk, het kon haast niet anders. Ik lag daar over te piekeren, tot ik iets hoordc ”

„Bennen wij nou detectives?” vroeg

Wimpie. . „

„Misschien maar kwajongens, ant-