is toegevoegd aan je favorieten.

Clubhuis "De Crocus"

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN SPROOKJESHUISJE

nu, en het was of er een pak van haar hartje was gevallen. O,... als het nu maar mocht? Moeders gezicht stond zo ernstig!

Doch moeders gezicht stond niet érnstig, het stond nadenkend.

Typisch, dat ze juist vanmiddag over dat tuinhuisje had nagedacht... dat het toch zo niet kon blijven. Dat het eens een beetje moest worden opgeknapt, met wat frisse gordijntjes, een kleurig verfje...

Zó zag ze het plots vóór zich: een gezellig, roodgeschilderd clubhuisje, waarin de meisjes af en aan liepen. Aardige, tullen gordijntjes voor de ramen, zo éventjes opgenomen, zodat je net even naar binnen kon gluren, en in de twee vensterbanken een paar potjes met geraniums. Schattig zou het staan. Rood met groen moest het worden, hun huisje en met wit afgezet. Op de deur een klopper, net zoals Nienke had gezegd, en ... wat waren er feitelijk voor bezwaren? Gebruikt werd het toch niet, en nu was het een beetje ’n onooglijk, verwaarloosd ding geworden. Zélf zaten ze er nooit in ... het had er al gestaan, toen vader dit huis kocht.

Terwijl... was het feitelijk niet een groot, heel groot voordeel, dat ze op deze wijze als het ware, vlak onder haar hoede bleven, de kleintjes? Dat ze maar had óver te wippen voor een raadgeving of... een vermanend woord, al hoopte ze met de laatste schaars te wezen. Neen, het aardige was — daarin had Impje volkomen gelijk — ze zoveel mogelijk hun eigen gangetje te laten gaan, en — wannéér ze toestemde — zou ze dat ook zeker doen. In gedachten zag ze ze redderen... en langzaamaan verdween het peinzende uit moeders gezicht om plaats te maken voor een zachte glimlach om alles, wat ze in die paar minuten zo stilletjes beleefde.

Een eigen serviesje, met leuke, bonte kopjes... een tafellaken met gekleurde vingerdoekjes, om een enkele