is toegevoegd aan je favorieten.

Clubhuis "De Crocus"

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET CLUBHUIS „DE CROCU8”

nen, vooral niet nu het nog bewoond was, doch zodra het leeg zou zijn, beloofde mevrouw, en ze hadden het gehuurd, mochten ook de anderen het zien, hoor, vast! Nu betraden ze met z’n drietjes de voortuin, en... Nienke’s hartje sloeg een roffel van verwachting. O, als het eens wérkelijk wat werd, dit huisje... Was het niet schattig om te zien, en zag tante wel die enige luifel boven de deur. O, kijk eens... een klopper zelfs, inplaats van een bel. ’t Was net een grappig buitenhuisje, in de stad neergezet. Dol was het!

Impje zat al gehurkt bij een rand met fluwelen viooltjes: paarse en gele en donkerblauwe met lichte hartjes, snoezig, zodat moeder haar vlug moest waarschuwen, vooral nergens aan te komen.

Verbeeld je, alsof zij ze plukken zou?

Toen zwaaide de deur open, en werden ze in een lichte, zonnige voorkamer gelaten, waar mevrouw Telders moeder een lang verhaal deed, hoé jammer ze het vonden, te moeten verhuizen. Haar man was overgeplaatst, helemaal naar Maastricht liefst, en er zou echter niets anders op zitten. O, héérlijk hadden ze hier gewoond, en het huis was allerliefst. Wilden ze het meteen maar zien, want daar kwamen ze immers voor, en niet om te praten? Nou, dit was natuurlijk de voorkamer, en achter was een prachtige grote serre, en een tuin, die niet groot was, doch vól kleurige bloemen. Wanneer de nieuwe bewoners er evenveel van hielden als zij, zouden ze hun hart kunnen ophalen.

Impje knikte met een vastberaden hoofdje. „Mams,” verkondigde ze, „hier kom ik élke middag, als oom het huurt! O, kijk toch eens..

Mevrouw lachte.

„M’n dochtertje is dol op bloemen,” vertelde ze, „en het is ook een verrukkelijke tuin, ja. De onze is groter, maar lang niet zo mooi!”