is toegevoegd aan je favorieten.

Enny Dudok

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eén schaduw was over deze aardige en opgewekte feestavond gevallen. Dokter Dudok was kort na acht uur naar een patiënt in Tienhoven weggeroepen. Hij had zijn instrumententas gepakt en zijn jas aangetrokken. Het zestal boven had de motor van de auto horen opronken. Banden hadden over het grint van de oprijlaan geknerpt en twee grijze ogen hadden het knipogende rode achterlichtje nagestaard, tot het in het donker van de Januariavond verdoezelde.

„Muziek, Truida!” riep Evert. „En wat vrolijks!”

Truida dook uit de riemen van de harmonica en zette het zware instrument op het boekenkastje naast haar.

„Eerst even op adem komen, Evert, speel jij maar wat.”

Elsie zat op een stapel kussens op de divan en zwaaide met haar zwartzijden kousenbenen, terwijl zij een rosé Sigaret uit een sprookjesachtig lang pijpje rookte.

„Ja, vooruit Evert!” moedigde zij Tia’s knappen reus aan. „Of ben je het al verleerd?”

Evert liet zich niet lang bidden, doch eerst moest hij de gespen van de riemen een paar gaatjes verder schuiven. Zó krachtig begon hij een wals uit zijn slachtoffer te toveren, dat Willy een meisjesachtig schrikgilletje slaakte en de oren dichtstopte. Enny schonk de glazen nog eens in, haalde de doos gebakjes uit de logeerkamer, waar die smakelijke appetijtelijkheden geen last van de rook hadden. Zij hield Evert de schaal heerlijkheden onder de neus, doch hij liet zich niet verleiden en speelde de wals, alhoewel in zeer versneld tempo, ten einde.

„Denk aan je lijn, mannetje!” spotte Tia, hem tegelijk een blik vol bewondering toewerpend.

„Piloten met buikjes zijn taboe bij de K.L.M.,” riep Willy en hij pikte een gezond uitziend slagroom gebakje in. „Op jullie gezondheid, lui en speciaal op de jouwe, Enny.”