is toegevoegd aan je favorieten.

Appie maakt carrière!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROYAL KILTIES

„Hoe gaat het, meneer Hendriks?”, vroeg Piet, die er bij kwam staan.

„H’m...zei meneer Hendriks.

„Niet al te best, hè?”, vroeg Apple.

„De Engelse jongens spelen beter dan jullie”, zei meneer Hendriks, „dat is een onbetwistbaar feit. Ze hebben ook veel meer routine dan jullie. Maar juist omdat zij beter spelen, ben ik niet ontevreden. En als Appie straks los komt....”

Appie zuchtte.

„Ik geloof niet, dat het me lukt vandaag....”, zei hij een beetje mistroostig.

„Kom, kom”, zei meneer Hendriks, „niet zo pessimistisch. Straks zie je een gaatje en dan knal je er meteen op los.”

Voordat de tweede helft begon kwam nog de keper van de Royal Kilties naar Appie en bood dezen zijn verontschuldigingen aan. Alhoewel Appie den jongen niet verstond begreep hij toch wat hij bedoelde. Lachend beduidde hij, dat het niets meer te betekenen had. Een handdruk en de vrede was bezegeld.

Het publiek, dat zich voor de rust nog al kalm had gedragen, meende thans de Rotterdamse jongens te moeten aanmoedigen en steeds schalde het over het veld:

„Hup, Rotterdam!!”

En onverwachts kwam een kreet van een paar vrienden van Appie:

„Hup, Appie!! Geef hem van katoen!!”

Appie begon de tweede helft met een zonderling allegaartje van gevoelens. Bezield wierp hij zich in de strijd en het was een lust om Appie te zien spelen. Hij werkte voor een gehele voorhoede tegelijk, hij was overal en hij zwoegde als een paard om de bal dicht in de buurt van het Engelse doel te krijgen. Doch het was jammer, dat zijn medespelers zo bij hem uit de toon vielen. Wat Appie goed maakte werd door hen verknoeid, prachtige kansen glipten weg als water door de vingers. Een kwartier waren de Rotterdammers, dank zij het gezwoeg van Appie, licht in de meerderheid, toen werkten de Royal Kilties zich los en meteen gingen zij er weer, geraffineerd goed samenspelend, vandoor. Geen been, geen hoofd kon de aanval stuiten en zonder