is toegevoegd aan je favorieten.

Max en Lo

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trappend en zich klemmend aan 't been — vergeefs! Als een stuk goed schudde Teun den knaap van zich af en wierp hem zonder medelijden buiten de deur.

Maar Max dacht aan zijn geld, dat kon hij toch niet achterlaten. Uit alle macht schreeuwde hij:

„Mijn geld — ik wil mijn geld!"

Het duurde dan ook niet lang of de deur ging weer open en Teun smeet de guldens voor zijn voeten neer.

Met een overkropt gemoed raapte Max de zilveren schijven op en keerde huiswaarts, angstig te moede, wanhopig over deze wreede teleurstelling.

Weken lang had hij naar dit oogenblik verlangd; hoe ellendig was het voor hem geworden en voor Lo. Hij huilde van pijn en woede — de vuisten balden zich en op den eenzamen straatweg klonk het dreigend: „Ik moet Lo hebben — het zal!"