Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rolletje sirih in zijn neusgat gestoken en hem met bloed uit den versch afgesneden kam van een haan bedruppeld. Eerst moet hij eten, had het geheeten. Vervolgens werd het dier in porties verdeeld en begonnen de mannen, ieder aan het hem toebedeelde gedeelte, als woestelingen het vleesch af te snijden, dat de vrouwen druipende van bloed en vet naar huis droegen. Tot de ingewanden toe werden verdeeld en weggesleept. Elk oogenblik vreesde WEBER, dat er hevige ruzie onder de mannen zou uitbreken maar onmiddelijk daarop lachten zij weer met elkander. Onberekenbaar, vreemd, ruw volk! WEBER was gelukkig met zijn walvischschedels waaronder enkele waren van flinke afmeting. Deze groote schedels, waaronder ook die van het pas gevangen dier, werden aan de ra van den voormast opgehangen om te drogen en vormden een merkwaardige trophee, waarmede de Siboga de reede van Makassar opstoomde, doch zij waren door de geuren, die zij verspreidden, in dien tusschentijd een kruis voor de heeren officieren op de brug en vooral voor HOORENS VAN HEYNINGEN, die de volgende dagen nog al eens in den voormast op den uitkijk moest staan, omdat de lucht bij het naderen van Celebes zoo heiig werd. „'t Is haast niet om te harden, Mevrouw", zuchtte hij.

Op het eind der expeditie deed de Siboga, ter wille van de walvisschen, nogmaals Lamakera en ook Lamararap op Lomblen aan. In het geheel werden schedels van tien walvischsoorten verzameld, waarvan vijf nog niet uit den Archipel bekend waren. Bij ons tweede bezoek verkochten de inboorlingen aan WEBER harpoenen en het model van het vaartuig waarmede zij ter walvischvangst gaan. Deze vangst, door WEBER reeds uitvperig beschreven, geschiedt op eigenaardige wijze. De man, die den walvisch harpoeneeren moet, zit op een soort uitbouwsel, dat voor dat doel voor aan de prauw is aangebracht. Aan die prauw is de harpoen door een lijn verbonden. Wanneer nu de geharpoeneerde walvisch duikt en de lijn uitgeloopen is, trekt het dier, indien het

Sluiten