Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wilde dienen. De generaal de Stuers hoorde hem aan, beloofde hem eerlang naar het oorlogsterrein te zullen zenden als hij onder de bevelen van luitenant-kolonel Elout wilde dienen, en verzocht hem zijn aanvraag om ontslag te willen terugnemen. Het vooruitzicht zelf nog eens zijn jagers in het vuur te brengen, was den ouden veldsoldaat te aanlokkend. Hij nam dus zijn verzoekschrift terug, en ontving veertien dagen later de order om met zijn korps naar Padang te vertrekken.

Langs het smalle kronkelende voetpad dat naar den top van den vierduizend voet hoogen Ambatjang voerde, bewoog zich in den morgen van den 5d» Juli 1832 een lange sleep ruiters en voetgangers. De felle zonnestralen, die eerst zoo vroolijk de open plekken van den boschrijken berg verlichten, werden gedurig meer opgevangen door het dichte bladerendek en ten laatste volkomen onzichtbaar. Naarmate de sleep hooger steeg, werd het pad onbegaanbaarder, het woud ondoordringbaarder, de rotsen steiler. Afgestegen vervolgden de ruiters te voet hun weg, en lieten de ontzadelde paarden behoedzaam aan de hand leiden, terwijl de maleische koelies de vrachten, die zij op het hoofd en de schouders torschten, slechts met moeite in evenwicht hielden. Een verward geschreeuw van apen en het eentoonig gefluit van roofvogels honderdmaal door de echo herhaald, talrijke sporen van wild gedierte, was alles wat men waarnam. Gehuld in een dichten nevel, die zich langzamerhand over het woud

uitspreidde, ging men zwijgend verder.

Een uur later kondigde het gehinnik der paarden de nabijheid eener rustplaats aan, en toen kort daarop de zonnestralen weder doorbraken en de nevels verjoegen, bleek het inderdaad dat men den top had bereikt. Een onderofficier met tien man bewaakte daar den kleinen versterkten post, die de gemeenschap met de bovenlandaarstelde.

Sluiten