Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hand zocht de zijne, als bes<&ermingzoekend tegen de beklemming van deze vreemde, doodsche wereld, die zoo vèr was van hun eigen wereld. Ze vonden geen van beiden woorden en hun oogen vermeden elkaar, alsof ze vreesden door een gezegde of een blik hun laatsten tegenstand tegen het overweldigend opkomend heimwee te breken.

Het was, of elk stond in zijn eigen cirkel van gedachten en of die cirkels uitgroeiden en zich verwijdden in de stille, zware atmospheer, zooals watercirkels uitgroeien en zich verwijden in een doodstillen vijver

Opeens schrok Marian tezamen van een licht geluid achter zich. Het was Saïma. Ze droeg een van de kleine petroleumlampjes, die een belachelijk hchtkringetje maakten in de donkerte.

„Mim geven sleutel van koffer, ja? Saïma zoeken

sprei voor bed."

Marian keek even Frank aan. Hij knikte, deed een van de koffers open. Saïma zette de lamp op den grond naast den koffer en begon met baar voorzichtige bruine handen te zoeken naar wat ze noodig had. Muskieten zwermden nu bij honderden naar binnen, vielen op Frank en Marian aan die geen oogenblik konden stilstaan

„Mim en toewan niet hier blijven," beval Saïma en de deur van gaas naar de muskietenvrije kamer ophoudend op een klein kiertje:

„Mim en toewan daar zitten. Hier mim en toewan malaria."

Frank en Marian lachten om haar. „Betóel I" bezwoer Saïma, „hier Mim malaria."

In de muskietenvrije kamer stond natuurHjk niets.

„Wacht," zei Frank, „ik zet er de twee hutkoffers, dan kunnen we tenminste zitten."

Hij duidde aan Saïma uit wat hij wou.

„SalimI Salimü" begon Saïma te roepen. Een jonge, sterke Javaan kwam verlegen binnen. Hij droeg alleen een kort broekje en een fluweelen hoofdbedekking. Zijn bovenlijf was geheel naakt.

„Kun je niet je baadje aantrekken.... schaam je je niet zóó voor de mim te verschijnen?" schold Saïma en toen:

„Ajo vooruit, pak op de koffer I"

Samen met hem droeg Saïma de twee koffers naar binnen. „Ze breekt nog," zei Marian, terwijl ze naar het schriele tengere figuurtje keek. Maar Saïma wilde onder peen voor-

Sluiten