Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vouwde zich tusschen haar wenkbrauwen. Toen verlegde ze voorzichtig haar eene been. Een beetje maar. God, wat was ze moe, in al haar spieren. ... .

Ze staarde naar de doodelijk saaie muren. Een rijtje mieren marcheerde naar boven: keurig in het gelid!

„Verdómd gemakkelijk!"

Zuster had het beaamd. „.,.,. „,

Ze moesten het maar eens vóelen," dacht Marian. Maar dat'was toch niet het ergste. Het ergste was de eenzaamheid, de verlatenheid. Zooiets gebeurde er in je leven, en niémand, die het echt met je meevoelde!

Te lag maar alleen, al de uren, dat het kindje komen ging. Alleen met den dokter en de zuster, die je bijna met kende. Twee zakelijke menschen, die blij waren, dat het goed ging. Dat dit, wat hun wérk was, goed ging! , Ook weer als het kindje er was: dezelfde zakehjkheid! Niemand, die echt met je méé verheugd was Niemand, die het écht schelen kon, wat voor een kindje het was. Als het maar ademdel Als het maar geen complicaties opleverde.

Een flinke jongen. Menschen, wat een schreeuwerdl hadzuster lachend gezegd. Dat zei ze zeker bi) eiken gezonden jongen, die onder haar handen geboren werd. „Hoe heet hij mevrouw?" , Bob.... Bobbie," had ze stil gezegd. Het had haar vreemd geklonken, toen ze voor het eerst zijn naam zei, die nog liet een onscheidbaar geheel van hemzelf was geworden. Het waren nog twéé dingen: de naam en het kindje, dat nog geen persoonlijkheid had.

Daarhg ze nul Rusten! Hoe kón ze rusten met die afschuwelijke groene muren om haar heen. En het rijtje soldatenmierói, dat je dwong telkens te blijven kijken.

Een broeiende hitte hing in de lage kamer. Lucht van ohe en visch zeefde door de jalousieën naar binnen Op het tareltje naast haar bed stond een glas meikin een k°mrnet,e om het tegen de mieren te behoeden. De kringen van vorige kommetjes plekten overal op het tafelblad. Zuster hader niet veel begrip van om iets een beetje smakelijk te maken. Kleedjef waren er niet.... het was maar een maatschappijhospitaal. Je had geneeskundige hulp voor mets l

En bloemen... Zuster had er geen tijd voor Ze was hier immers van alles: pleegzuster, Tiuisvrouw. Ook m het inlandsen hospitaal moest ze af en toe zijn.... Bn dolrtet i

Sluiten