Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij wilde geen plaats geven aan die liefde voor hem — drong met beredeneerde wijsheid de diepere gevoelens terug in haar hart.

En toch zochten ze elkaar weer iederen dag. — Je kon elkaar aan boord zoo moeilijk ontloopen — elk oogenblik zag je elkaar weer. De harten werden zóó sterk naar elkaar toe getrokken — dat er geen ontkomen meer aan scheen.

Zij had zoo verlangd naar verandering toen ze nog in het stille dorp woonde ... en het als een verhooring op haar gebed beschouwd toen Annie haar had voorgesteld naar Indië te gaan.

Het afscheid thuis was er haar minder zwaar om gevallen . . . zóó had ze gesnakt naar verandering. Daarin dacht ze alleen bevrediging te kunnen vinden. Was nu reeds die verandering aan het werk?

En wilde zij die richting uit? Of was dat alleen de aardsche hefde die boven alles uit vroeg om bevrediging?

De gedachte, dat zij geroepen werd om voor Vredenburg méér nog te worden dan zijn aardsch geluk, en hem ook mocht terugbrengen tot God . . . werkte mee tot dieper nadenken over hun omgang.

Angst om wat ze op het spel zette: haar zielsrust, vermengde zich met een hchte bhjheid en voorvoelen van geluk.

Kon het niet waar zijn dat hij terug keerde, dat ze samen den weg naar den hemel zouden mogen gaan, dat ze dus tóch voor elkaar bestemd waren?

Hoe nader zij bij de Indische kust kwamen, hoe meer ze begon na te denken over het leven daar.

Zij had gehoord dat zij en Annie zoo goed als zeker niet samen ergens zouden geplaatst worden. Wie weet hoe eenzaam ze zich in Indië zou voelen. Het lachte haar toe in Vredenburg een vriend te mogen zien, met wien ze in het haar onbekende land zich niet zoo verlaten zóu weten.

De gedachte alleen, dat ze hem nooit meer zien zou, maakte haar onuitsprekelijk treurig.

Meer dan ooit voelde ze dat haar hart naar hem uitging.

Op een avond waren Lien en Annie samen in de hut. Laat hadden ze op het dek zitten praten. 'tWas een schitterende avond op zee. Bijna te mooi om te gaan slapen. — „Zeg eens, meisje," begon Annie — „je zult zien dat Vredenburg je vraagt. Je merkt

Sluiten