is toegevoegd aan uw favorieten.

Teddy's boek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

buitenkansje dat ik hem nu zoo onverwachts te zien krijg!"

Het wagentje hield naast de rustbank stil en de man boog zich voorover om den jongen er uit te tillen. Met innig medelijden merkte Theodora diens hulpeloosheid op; 't scheen wel dat zijn beenen geheel verlamd waren ; maar ze zag tegelijkertijd dat het jongensgezicht opgewekt en flink van uitdrukking was en dat zijn blauwe oogen tintelden van levenslust, net als die van Huug. Goedkeurend volgde ze al de handige bewegingen van den knecht, die zich, toen hij de kussens gemakkelijk geschikt had, omkeerde, en naar het huis terugliep. Maar halverwege den tuin gekomen werd hij van de rustbank teruggeroepen.

„Hei, Patrick !"

„Ja, meneer ?"

„Waar 's mijn boek?"

„Welk boek?"

„Dat waar 'k in las, dat blauwe."

„Ik denk dat u 't in huis heeft laten liggen."

„Maar heb ik je dan niet gezegd dat je 't mee zou brengen ? Ga 't dadelijk halen, als de wind, hoor!" Een kussen dat Patrick achterna werd gegooid, met een kracht en een juistheid die Teddy zachtjes deden gniffelen, zette het verzoek kracht bij. Weldra kwam