is toegevoegd aan uw favorieten.

Avonturen als straatmuzikant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

I -lot ,aIr Viii ook wel in, maar hij verontschuldigde zijn publiek: de menschen waren niet gewoon voor Zondagavondmuzie

teToenlenik in de zaal terugkwam vond 'k den Noord wij kschen pianist al voor het instrument, terwijl Joseph zoowaar aan t wals^

^eÖ^^t^onSSur- gekomen om hem

tezt\loe^heTro"en zelfs op den weg van een straatmuzikant Mijn plicht als regisseur van 't gezelschap nöodzaakte mu ecl aan Josephs rolverzakking een eind te maken en^knephem

keliikheUT'^H^kree^de^orgdkisf^e^r ove" de schouders, ik'nam

i AiTiBsW:

geworden aan ervaringen .... en geld.

OP ZOEK NAAR NACHTVERBLIJF.

Waar we zouden gaan slapen, wisten we nog niet. Maar dat we niet met een halve politie-brits per persoon zouden moeten behelpen, stond vast. Daarvoor hing mijn geldbuidel mij te zwaar in den zak. Wij voelden ons mannen ïn-boms en zouden, moe als we waren, naar Noordwijk-binnen getramd zijn wanneer er noü een tram was geweest. Nu zat er niets anders dan loopen nn helceen te minder aangenaam was, wijl het stortregend . %»;g]o".ph tog»n,erhand .ijn schouderblad»» door*.. h»ul voelde .lijten door 't gewrijf van de ïware orgelkist, nam ik het

cevaarte eens over en torste het naar Noordwijk.

t« 't- Hnm toekomen vroegen we nu dadelijk den g r ri'ïn Vipt hotel dat ons den vorigen avond als volks-logement S^STigrfüid S' waarheen w", vriendelijk gebracht werden door een Noordwijker jongen en zijn meisje. Nu ^as ^ hooge PrlJS voor logies geen beletsel meer: het geld was disponibel.

Maar we hadden in onze vreugd geheel ons weinig-eervol verleden vercetenT wij dachten er niet aan, dat we in Noordwijk^binnen als

zwervers te boek stonden, die „op de wacht» geslapen hadden. Nauwelijks waren onze sjofele verschijningen door t llcht va rranelantaam in het hotel Gordijn bestraald, of de vierkante Lffiht smeet met •» „geen logies» de deur voor ons neus dicht en draaide meteen het gas in de gang uit. We klopte:n g eens, lieten ons geld klinken voor de deur, maar t hielp ni .

'"Toe™ me!'weinig hoop op welslagen, naar 't deftige ..Hof van Hd&. was 't een klein, chic" „obertje" dat ons open-deed.

— „Peut on loger ici, monsieur?"

— „Non."