is toegevoegd aan je favorieten.

Het geloof van den nieuwen mensch

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

cn zijn wil heeft vrij^emcicikt Vcin \v3.t mGn noemt, de vooroordeelen der nationaliteit. Hij is en wil zijn een waar wereldburger, zijn broeders zijn de menschen, alle menschen; hij heeft diep medelijden met den armen soldaat, die van zijn vruchtbare velden wordt weggejaagd om naar de slachting gedreven te worden, hij gloeit van heiligen toorn tegen de Russische juristen, diplomaten en journalisten, die den afschuwelijk-moordenden oorlog niet konden afweren. Een zoo volkomen en grootsche onafhankelijkheid is zeker te bewonderen — maar wij zijn maar eenvoudige menschen, die nog hechten aan de idee van vaderlandsliefde, die nog gelooven aan 't heilig symbool van de

vaderlandsche vlag dit is ons eenig passend

en afdoend antwoord, hoe naïef het ook zijn moge". — Hoort ge 't? — Wij gelooven nog naïef! Dat is gemaakte naïeviteit, dat is cremaakt geloof. Zeker, ook ik geloof dat er een eeuwig-ware kern is in natuurlijke liefde tot eigen volk en eigen land, maar het historisch geworden vaderland, dat met list en geweld gemaakt is, kan niet meer „heilig" zijn voor een denkend mensch van onzen tijd.

Ik noemde „het vaderland" als één voorbeeld, en ik haalde een gedeelte van dat artikel aan als