is toegevoegd aan uw favorieten.

Jeugd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen, een verlangen om niet meer te praten. 0111 te denken.

Dikwijls waren 't dan maar kleine gedachtetjes, die in haar opkwamen, over een les of een handwerk, over iets wat ze toevallig gezien of gelezen had, maar hare gedachten sponnen er dan aan, volgden het tot heel ver. Ze hield zoo van dat eigen gedachteleven; als kind al vond ze 't prettig haar eigen wereldje te hebben, waar niemand van wist, hare ouders niet en ook niet haar intieme vriendin, Nelly van Geens, met wie ze anders toch alles besprak. In dat denkwereldje had ze zich vroeger dikwijls voorgesteld, dat ze alleen reisde door verre onbekende landen, en dan hield ze heele gesprekken met haar paard, terwijl ze in hare verbeelding reed langs groen glooiende heuvels, door dalen, tusschen rotsen en afgronden, langs snel stroomende rivieren, die ze in werkelijkheid nooit gezien had. Soms droomde ze ook van een leven in een weelderige prachtige omgeving, waarin alles mooi was, exquis mooi met blijde gelukkige menschen, die allen van haar hielden. Ze verlangde heel sterk, dat de menschen van haar zouden houden, maar toch kostte 't haar moeite, zelf dadelijk vriendelijk te zijn, met kleine liefheidsmaniertjes, die meisjes zoo aantrekkelijk maken: ze was altijd dezelfde en wie dat wist hield van haar en bleef van haar houden. Uiterlijk leek ze soms koel, als kind al, maar daaronder was al vroeg het bakvischachtige sentimenteele ontwaakt, dat haar deed dwepen met verongelijkte weeldekindertjes en smachtende meisjes; maar ze sprak er nooit over, ze