is toegevoegd aan uw favorieten.

Jeugd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weer en dronk 't toen in eens leeg. Hard zette hij 't op het schoteltje en greep de courant,

Guust bleef nog even stil zitten; hij begreep, dat zijn vader de kwestie als beslist beschouwde, en durfde er niet weer over beginnen: hij was zoo gewend te buigen voor zijn vaders wil. Na een oogenblik stond hij op. „Nou, ik ga maar na bed; nacht vader."

Waanders keek hem aan, en ineens trof hem het neergeslagene in 't gezicht van den jongen; hij voelde iets zachters over zich komen: 't kon wel niet zijn wil breken, maar 't deed hem toch medelijden voelen met Guust, omdat hij hem dwingen moest. Hij drukte vast zijn hand, zei zachtjes: „nacht jongen.

Voor Guust scheen het, alsof zijn vader daarmee zijn tevredenheid te kennen gaf, dat hij voor hem boog; hij gaf den handdruk flauw terug, zei: „nacht Willemien, ging toen met het lampje naar boven.

Daar bleef hij staan voor zijn boekenrek; daar waren al de lieve vrienden; hij had een gevoel of hij ze ontrouw zou worden, als hij zijn vaders wil deed en toch zag hij er geen ontkomen aan. Hij zou zich nog verzetten, maar 't zou niet helpen, niet helpen. En

zijn werk, zijn werk!

Hij klemde de lippen op elkaar, zijn jongensgezicht werd in eens ouder, met scherp getrokken lijnen om

neus en mond.

Driftig haalde hij uit de tafellA zijn werk van den vorigen avond; gejaagd begon hij 't over te lezen, met een brandend verlangen, het zelf goed te vinden, 't Was een schets, de beschrijving van een bedorven