is toegevoegd aan je favorieten.

Ole Tuft

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

levendig in het geheugen lag, had hij het verhaal daarbij gevoegd: hoe een tijd lang geleden aan de echtgenoote van een zieken man, de taak die haar van G-od was opgedragen, te zwaar was gevallen ; hoe zij een geheimen minnehandel met een ander had gehouden en zoodra dit was ontdekt, van haar man was weggeloopen en zich had laten scheiden. „Gesteld nu," had hij geschreven, „dat die vrouw nog daarenboven gehuwd was met hem, die haar had geholpen om haren man te bedriegen; zon iemand een dergelijk huwelijk welv anders kunnen noemen dan een voortdurende echtbreuk?" Woordelijk had hij aldus geschreven en zijne vrouw was het hieromtrent volmaakt met hem eens; zij haatte de vrouw, die haar broeder aan hare zijde had ontrukt. Hier stonden, zij nu tegenover haar. En Ragni was de vrouw van Edvard.

Men kan zich moeilijk iets pijnlijkers voorstellen, dan dit wederzien. En zij hadden er beiden zoo vast op vertrouwd, dat Edvard van zijne lichtzinnigheid was bekeerd! Een gestudeerd man, dien de aanbieding van een professoraat was ten deel gevallen ; misschien wel degene onder de jongere geneeskundigen, van wien zijne vakgenooten de hoogste verwachtingen koesterden!

Het was eene teleurstelling, die verpletterend was. En daar kwam nog iets bij : men zou met die twee menschen moeten omgaan ; hen in den kring der gemeenteleden waarin men "verkeerde, moeten voorstellen als „Mijnheer en Mevrouw Kallem", nadat men in een met zijn naam onderteekend stuk verklaard had, hun samenleven niet anders dan „een voortdurende echtbreuk" te kunnen noemen.

Natuurlijk had Kallem het gelezen; als hij nog zooveel belang stelde in alles wat Noorsch was, dat hij „Jolinsens dogmatiek" kocht, zou hij de tijdschriften in de eerste plaats bijhouden. Hij had het stuk gelezen en dit helderde alles op. Daar stond zij en wist niet waarheen zij hare oogen zou opslaan. Zij drukte zich slechts innig tegen hem aan. En hij ? — Zijn rechterarm had hij om haar middel gelegd, als wilde hij haar te verstaan geven, dat hij met haar was. Zij hield met haar rechterhand nog steeds haar parasol, als bescherming op; maar zij kon het niet langer uit-