is toegevoegd aan uw favorieten.

Schijn

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iets raadselachtigs. Het was als een lokken, een roepen .. .

Mare voelde zich in koortsachtige verrukking toen hij naar huis liep. Zij had hem dus opgemerkt, zijn gezicht onthouden en herkend. Was dat niet verwonderlijk ? En die blik, die laatste blik ? God, was 't mogelijk dat haar ziel de zijne riep, dat op onnaspeurlijke, diepmysterieuze wegen die zielen door een onbekende macht gedreven waren tot elkaar om eens elkaar geheel te vinden ?

Hij kon niet denken dat alleen een dom toeval oorzaak wezen kon van zoo'n ontmoeting...

En de gedachte dat vrouwelijke ij delheid den scherpsten blik en 't trouwste geheugen bezit, kwam niet eens bij hem op.

Den heelen avond, thuis, dacht hij aan haar schoonheid die hem overweldigd had. Dat fijne goudhaar om 't lelierein gezichtje, kinderlijk in zachtronde onschuld; die heerlijke oogen, diep en zwart beschaduwd en toch als sterren lichtend ! Dat zachte mondje, te teer haast van lijn... En dan haar soepel, jong, elegant figuur, geheel in 't zwart. Wat stond dat zwarte hoedje goed met enkel die bos viooltjes.

Naast heur goeden maar gewoonburgerlijken