Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hebt ge wel eens een socialist aan een ziekbed bijgewoond? Ik dikwijls. Maar een zacht woord, dat bemoedigt in het zware lot en geduldig maakt onder het kruis, moet gij van hem niet verwachten.

Wee dien menschen, die ons den godsdienst ontroofd hebben en toen ons zonder vrede hebben laten zitten; wier eigen oogopslag toont, dat zij zelf geen vrede hebben en die hem nu nog wreed aaneen ander ontrooven.

Daar komt de Kerk. En spreekt van dien God, die plaagt, maar niet uit lust tot plagen ; die ons kastijdt, maar tot ons nut. En zij roept tot geloof in dien God en betrouwen op Hem.

Dat doet het Socialisme niet. Maar wat doet het daarvoor in de plaats ?

Niets.

Of het moest dit zijn, dat het den godsdienst laat bestaan als een particuliere aangelegenheid voor wie daar lust in heeft.

Gij kent natuurlijk allen die bewering: »de godsdienst is een private zaak, waar wij als geheel niet mede te maken hebben".

Maar die bewering is een dwaasheid.

Als ik vanavond ^en wetenschappelijk betoog wilde houden, zou ik hier wijzen op het feit, dat ten slotte de «beginselen" de wereld regeeren, dat in een staathuishoudkundige theorie zich wel degelijk geestelijke beginselen laten onderkennen. En het zou een dankbaar werk wezen, daar eens een paar uur aan te besteden.

Maar ook zonder zulk een wetenschappelijk redeneeren kan ik het wel aantoonen.

Ik wijs op wat ik straks al genoemd heb: de trek van de Socialisten, om telkens er den godsdienst bij te halen en dien telkens af te breken. Dat doet men toch niet met een «private zaak".

Sluiten