Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het electrostatische krachtveld van een electron is onbegrensd. Eigenlijk is dat krachtveld het essentieele. Wij hebben er voor de beschrijving der verschijnselen veel meer mee te maken dan met den toestand binnen de kleine omsloten ruimte, die men gewoon is afzonderlijk te beschouwen en meer in het bijzonder aan te duiden als „het electron". Had men het geheele individu, d. i. bol en krachtveld tezamen, met dien naam bestempeld, dan zou elk electron in volstrekten zin alom tegenwoordig zijn. Houden wij dat denkbeeld een oogenblik vast. Twee of meer electronen bepalen tezamen in eenig punt der ruimte een toestand, dien wij beschrijven kunnen als de som deitoestanden, door elk hunner afzonderlijk aldaar teweeggebracht. Wij kunnen dus de zaak beschouwen alsof de electronen in dat punt beide aanwezig zijn. Bestaat de stof uit louter electronen. dan ontglipt ons het begrip van de ondoordringbaarheid der stof. Elk electron is overal. Tevens zien wij, dat de klove gedempt wordt tusschen twee opvattingen, die gewoonlijk als strijdig tegenover elkander worden gesteld, namelijk de beide hypothesen volgens welke de ruimte continu dan wel discontinu met stof gevuld zou zijn.

Wij willen ons echter houden aan het spraakgebruik en onderscheid maken tusschen het electron en zijn veld. Dan is het mogelijk, aan twee of meer electronen tezamen slechts één veld — het resulteerende — toe te kennen. Dat geeft vereenvoudiging in de wijze van voorstellen. Het mag ons intusscben niet doen vergeten, dat de elementen waaruit de electronentheorie de wereld opbouwt, feitelijk de elkander doordringende, onbegrensde krachtvelden zijn. Men overziet daarvan de betrekkelijke ligging bet gemakkelijkst door te letten op de plaatsen der kernen, die men

Sluiten