Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Plotseling in z'n onmiddellijke nabijheid een luide schaterlach.

Verschrikt wendt hij zich om.

Een lange, dunne schim, die langzaam nadert.

,,Moos doe mèl höbbe?" vraagt deze met spotlach in de stem.

„Jao," antwoordt Poijck krachtig, vastberaden, „kins doe mich duks d'r aon hellepe }"

„Misschien, veur wieveul wils te waal höbbe f' „Veur wieveul... veur wieveul geljd nieinste? ich höb gei geljd."

Een snijdend hoongelach, dat den ongelukkige pijn doet, , gein geljd, gein geljd zes tè, ha, ha, ha, meinste dan, dat dè kèl daobove, dè gierebas, dich mèl zou geve veur niks — doe onnoizele jong da's te bös."

„Mè ich zal eni later betaole, es ich weer wirk höb.1' , Later... later... es te weer wirk höbs, mè wo kumps te doch van daon, jungske... zeker wiet van hië, angers zou's te waal weite, dat dè mulder Lienaers niks gieft zonder duite d'r bie."

„Mè ich kin neet langer wachte, mien erm wiet'en m'n keend, ze sterve van d'n honger.1'

„Dan mooste inèr zeen, da's te dich et mèl numps zonder te betaole."

„Numme, numme, mèl nuinme... dat is stéle." „ Jao, dat is stéle, dao höbs te geliek in, mè aon 'n erme kèl e bitteke mèl te verweigere veur zien vrouw en keend, die honger lieje, dat is nog veul erger — dat is 'n moord doon."

Poijck begrijpt, hij weet, dat het slecht is, wat die man zegt, maar toch zijn woorden zijn waar, volkomen

Sluiten