Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dan zul je met ons mee moeten gaan."

„Ich, woveur?"

„Wel om dienst te nemen, dat is nog al duidelijk."

„Nein, nein" beweert de vader met harde, booze stem, „Dorus hoof neet te deenen, dè is vrie, zenbroor heet al gedeend; ze höbbe n'em alvermaord, d'nermen jong."

„Jao Dorus is vrie", stemmen moeder en zuster in, „dat höbbe de pastoir en de rentmeister van den groaf allebei os gezag."

„ Ja vrouwtje, daarin hebben de pastoor en rentmeester gelijk, maar als je zoon zoo weinig pleizier d'r in had om te dienen, dan had hij maar niet als vrijwilliger moeten teekenen."

„Wat zèste" vraagt Dorus met luiden schaterlach: „ich geteikend veur soldaot; de bös neet good jong: jao ich moot veul höbbe van euren Napoleon."

„Zoo, wil je soms ontkennen, dat je geteekend hebt?"

„Och kèl, maak noe toch gein spasz en zurgt, det geer gauw de deur oetkumpt, want ich kin neet zekke, dat eur companie mich besonders aonsteit in dit hoes."

De korporaal blijft kalm; slechts een schier onmerkbare spottende lippenplooi; bedaard haalt hij uit den borstzak een papier te voorschijn en vervolgens wijzend opde onderteekening: „is dat soms niet je naam?"

„Jao, dat is mien naom".

„En heb je dien niet zelf geschreven?"

„Jao .... dat.... dat höb ich ouch geschreve mè van z'n leve neet op dit pampier mit al die gedrukte Fransche letters d'rop, dathöbichnoits gezeen."

Sluiten