Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Jao m'ne jong, m'ne leeve jong, Tine heet geliek," snikt ook thans de moeder, „de moos vortgoon, de moos dén raod van den pastoir volge; es te n'et dan neet wils doon veur dien eigen zeivers, doog et dan veur os; de moos blieve leve veur os, waor vader, waat zeks dicli d'r van?"

„Geer höbt rech keenjer; Dorus moot vortgoon, veur et te laat is, pront wie de pastoir zeet."

„Jao, jao Dorus" stemmen ook de anderen in, „de moos vortgoon."

De jonge reus is zich zeiven meester gebleven; hij heeft zijn aandoening verborgen met een schier bovennatuurlijke geestkracht; geen geluid, geen zucht is zijn borst ontsnapt, geen spier heeft geti-ild.

Thans kan hij echter niet meer; tranen wellen op in zijn oogen en dan eensklaps uitbarstend in een luidruchtig zenuwachtig snikken, terwijl hij overdekt het gezicht van moeder en zuster met vurige, hartstochtelijke kussen: „ich zal et doon, ich zal et doon, ich zal vortgoon veur uch, mooder, veur dich, Tine en ouch veur uch, vader, mè geer wit neet wieveul leid, det et mich deit."

„Erme, erme jong" klagen de dorpelingen, die, immer staande bij de deur, met eerbiedige stilte dit geheele tooneel hebben gadegeslagen.

Langzaam verrijst de dienaar Gods uit zijn zetel; dan zachtkens tot allen: „gaot allemaol vort, laot mich e ougeblik allein mit Dorus en mit de jongens, die op detpampiervandeTeuthöbbe geteikend."

De menigte geeft gehoor aan dat verzoek; bedaard kalm verwijderen zij zich uit het vertrek.

Sluiten