Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Jao, dat höb ich gezeen, mit mien eige ouge."

Ze kan niet antwoorden; slechts diepe, korte ademhalen, snel op elkaar volgend, die ze stoot uit haar keel.

„Durfste dat heite te leege, zek durfste dat?"

„Nein 't is waor waa's te zes, mè 't waor neet miene carressant."

„Neet diene carressant, wè waor et dan waal de kèl?"

„Dat maog ich dich neet zekke."

Een snijdende, sarcastische schaterlach.

„Geluif's te mich neet?"

„Nein zeker neet, meinste dan dat ich stapelgek bin, dat ich mich zoi laot duuts maken?"

't Waor miene carressant neet, 't waor em neet," gilt ze uitsnikkend haar verdriet.

Zek mich dan wè et dan waal waor, mich dunks, dat ich et rech höb um (let te weite, ich, wèm ste höbs versproke diene Meileef'ste te zien, ich, dè moot instoon veur dien iër en braafheid."

„Ich kin, ich maag et dich neet zekke Leio, ich höb et den pastoir moote belaove."

„De pastoir ... de pastoir . .. wit dè dan wè et is?"

„Jussus, Marante Joisep nog" en ze brengt de handen voor oogen in de ontzetting bij de openbaring van dat geheim, haar ontvallen in dien smart en wanhoop.

„Wit de pastoir wè et is Tine" en zijn stem wordt kalmer, bedaarder.

„ 0 God in den Hemel, waat höb ich gezag, waat höb ich gezag?"

Sluiten