Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

richten, tot verbetering van hun toestand zouden geraken; zij heeft mitsdien het gebruiken van machtsmiddelen afgekeurd, al heeft zij ook in principe moeten toegeven, dat er gevallen zijn, waarin werkstaking niet volstrekt is te veroordeelen."

Dit vertrouwen is jammerlijk beschaamd!

De werkgevers zien met het grootste welgevallen de christelijke vakverenigingen fungeeren als hunne hulptroepen in den strijd tegen de klasse-bewuste vakbeweging. Maar zij zijn niet te bewegen, zelfs als wederdienst, de minste van hunne voorrechten prijs te geven. De socialisten bestrijden is een mooi en Gode welgevallig werk — maar het moet niet gaan te hunnen koste.

De volkomen deemoed, met welke de christelijke vak-arbeiders hunne verzoeken indienen, is niet in staat de werkgevers te vermurwen; zelfs de argumentatie, dat kleine concessies aan de „christelyken het beste middel vormen om den „socialistischen" vakbonden het winnen van terrein te beletten, maakt op die heeren geen indruk.

Samenwerking tusschen „kapitaal en arbeid" ware te bewerkstelligen, „vreedzame onderhandeling" zou een afdoend middel kunnen zijn om misstanden, welke de arbeiders drukken, uit den weg te ruimen, indien de belangen der twee klassen niet lijnrecht tegen elkander indruischten, indien de onderdrukking en de uitbuiting der arbeidersklasse niet voorwaarden waren voor het gedijen van de klasse der bezitters.

De werkgevers gaan prat op hunne alleenheerschappij; zij staan absoluut vijandig tegenover elke organisatie, welke vlag deze ook in top voert die het durft onderstaan aan hunne voorrechten te tornen. De reeks van conflicten, in den laatsten tijd in Brabant voorgekomen, moet ook bij den christelijken vakorganisator, die toegankelijk is voor de waarheid, de overtuiging hebben gewekt, dat slechts door machtsuitoefening van de zijde der arbeiders, slechts door strijd, aan de meest hondsche uitbuiting, door christelijke zoowel als door paganistische werkgevers, paal en perk kan worden gesteld.

Zoodra de christelijke organisaties trachten iets positiefs tot stand te brengen, stuiten zij, precies als de klasse-bewuste vakorganisatie, op den absoluten onwil, op het volle verzet der patroons.

Tijdens de staking te Boxtel bij de firma van Oerle vielen de heeren Frans en Janus van Oerle tegen de georganiseerden uit: Praat toch niet van een katholieke organisatie. Jullie handelt nog erger dan socialistenen anarchisten. Jullie zet ons het mes op de keel; vroeger was het goed, toen er nog geen bond was — • De katholieke firma besloot: geen man komt er meer in van de stakers. Deze katholieke arbeiders konden her- en derwaarts trekken om te trachten brood te vinden.

Er zou een omvangrijk geschrift kunnen worden samengesteld, uitsluitend over de conflicten van den allerlaatsten tijd, welke onze stelling bevestigen: de groote uitsluiting van sigarenmakers te Eindhoven, omdat een kleine groep dezer vaklieden zich door staking verzette tegen eene loonsverlaging, welke resulteerde uit de vervanging van handwerk door imitatiewerk ; de' uitsluiting van schoenmakers te Hilvarenbeek, waar de werkgevers, met behulp van den pastoor allen broodeloos maakten, die zich durfden vereenigen, de uitsluiting van metaalbewerkers te Tilburg, omdat deze niet voetstoots een allerjammerlijkst individueel contract wilden teekenen, welk conflict eindigde met eenige schijnconcessies aan de arbeiders, de staking van sigarenmakers bij de firma Hamers & Co. te Oisterwijk, om te trachten de loonen op het algemeen geldende peil te brengen, te welker zake de firma onderhandeling beslist afwees, de uitsluiting der

Sluiten