Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van zelf en onophoudelijk den weg banen tot een andere groepeering der verschillende vertakkingen, tot een nieuwe opvatting van het specialisme. De nieuwe stand van zaken schijnt mij geroepen paal en perk te stellen aan zulke ziekelijke overdrijvingen en ten slotte te leiden tot een gezonder evenwicht tusschen de algemeene geneeskunde en het specialisme.

Wanneer wij overzien, op welke wijze de vooruitgang in de geneeskunde in de laatste 30 jaren van de vorige eeuw is tot stand gekomen, dan merken wij op, dat de specialisatie niet zijn eerste verschijning maakt in do practische vakken, doch in de theoretische. Terwijl nog omtrent de helft van de 19e eeuw een scheiding van anatomen en physiologen in zijn geheel kon worden doorgevoerd, bleek het in de daaropvolgende periode, van snel wassende activiteit op deze gebieden in alle kuituurlanden, terwijl de literatuur van ieder onderdeel van jaar tot jaar in omvang toenam, dat de wetenschappelijke werkers meer en meer in hun arbeid met den nieuwen toestand moesten rekening houden. Eenerzijds moesten zij hun arbeidsveld willens of onwillens beperken, anderzijds zagen zij meer en meer in, dat de nauwkeurige kennis van de physiologie (de verrichtingen) van een bepaald orgaan eene ruimere anatomische kennis (de bouw) van dat orgaan voorop zette. Het was in deze overgangsperiode, dat het met den dag duidelijker werd, dat slechts die physiologen er in slaagden, aan de natuur voor haar werkelijk beantwoordbare vragen te stollen omtrent een bepaald orgaan, die vooraf door grondige studie zich op de hoogte gesteld hadden van den fijneren bouw van dat orgaan. Het werd gaandeweg duidelijker, hoe de arbeid der onderzoekers, die meenden deze com-

Sluiten