Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen en vervolgens de dienaren en de slaven. Ook deze laatsten nemen deel aan den gemeenschappelijken dienst, waaruit valt af te leiden, dat zij deel uitmaken van het godsdienstig familieverband.

Dusdanige families bestaan in China — en in N.-I. niet minder! — gewoonlijk uit een groot aantal personen, allicht dertig of veertig. Soms loopt het in de honderden, maar men woont dan niet in één huis bijeen, maar in verschillende woningen, die één complex vormen. Heeft de familie zich verdeeld, dan blijft de bloedverwantschap tot in den achtsten graad nog van kracht en geldt dan zoowel bij de erfopvolging als bij de toepassing van het beginsel van solidariteit, dat bij de Chineezen sinds onheugelijke tijden ook het strafrecht heeft beheerscht en hier eerst sinds de allerlaatste jaren voor een meer rechtvaardige opvatting schijnt te zullen worden verdrongen.

Om eenigen graad van bloedverwantschap te berekenen en aan te duiden, bedient de Chinees zich niet van getallen, die het aantal schakels in den afstand van den een tot den ander aangeven, maar hij bezigt de namen van de verschillende gewaden, waarin gerouwd wordt om dien afstand in de familiebetrekking aan te duiden. Zoo draagt men bij het overlijden van zijn vader gedurende drie jaren een zakvormig, grof gewaad, onbewerkt en zonder naden en de naam, die dit kostuum draagt, geeft tevens de betrekking van kind tot vader — wij zouden zeggen „van den eersten graad" — aan.

De Chineesche wetten onderscheiden tusschen kinderen bij eene wettige vrouw — d. w. z. eene die men

Sluiten