Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met alle formaliteiten door den eeredienst gevorderd, heeft gehuwd — en die bij een bijwijf — die men eenvoudig tot zich heeft genomen, zonder tusschenkomst van den godsdienst, maar toch door deze als een band, die rechtsgevolgen heeft, erkend. Eerstgenoemde vormen de uitteraard meer waardige afstammelingen van den paterfamilias en kunnen op hun beurt tot deze hoogste positie in de familie worden geroepen. Overlijdt de vader, dan gaat de zoon den broeder in de opvolging voor, aangezien de overdracht der priesterlijke waardigheid (voornaamste functie van den paterfamilias) bij voorkeur in de rechte lijn, met inachtneming van het eerstgeboorterecht, moet plaats vinden. Eerst als alle afstammelingen uit wettigen echt geboren ontbreken, komen de kinderen uit een bijwijf gesproten hiervoor in aanmerking, maar dan als volkomen gerechtigden. Ontbreken ook deze, dan is een adoptief-zoon noodig.

Geen Chinees, die geen eigen kinderen heeft, verlaat vrijwillig dit leven zonder te hebben zorg gedragen, dat hij een kind aannam. Want dit beteekent voor hem iemand, die hem na zijn dood, op het huisaltaar, zal gedenken en in eere houden, m. a. w. voor zijn zielerust zal zorgen. Verrast de dood hem, vóór hij hiervoor het noodige heeft verricht, dan wordt ook na zijn dood, bij fictie, voor een adoptief-zoon gezorgd. Dit heeft o. a. plaats gehad bij het kinderloos overlijden van den voorlaatsten Chineeschen Keizer, die zich door den dood zag verrast, alvorens een zoon te hebben geadopteerd. Bereikt de echtgenoot van een Chinees den vijftigjarigen leeftijd, zonder een zoon ter

Sluiten