Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet uit het oog verloren dient te worden, dat de wil van den man ook hier het initiatief neemt en den doorslag geeft — en dan is het der vrouw niet geoorloofd te hertrouwen, wat den man vrij staat. Het ontbonden huwelijk blijft dus als het ware nawerken ten haren opzichte, terwijl het ten aanzien van den man dit gevolg niet heeft. Wat zijne bevoegdheid tot verstooting zijner vrouw aangaat, deze wordt pro forma door de wet alleen dan gemotiveerd geacht, als het huwelijk kinderloos blijft, wegens veronachtzaming van de verplichtingen jegens hare schoonouders, wegens kwaadsprekendheid, wegens diefstal, jaloezie of ongeneeslijke ziekte, buiten en behalve het reeds genoemde geval van overspel. Het laat zich echter hooren, dat de man — die in dezen zoo goed als rechter is in eigen zaak — onder een dezer wettelijke motieven er allicht een zal kunnen vinden om eene echtgenoot te verstooten, die hem niet meer aanstaat of zelfs afkeer inboezemt. Daar hij zich geen nieuwe wettige vrouw kan nemen vóór de plaats der in ongenade gevallene opengekomen is, zal hij zich, indien hij door een andere vrouw, die hij niet dan in wettigen echt zal kunnen bekomen, wordt aangetrokken, al heel gemakkelijk van den ouden band kunnen losmaken. Dit zal hem echter geenszins mogelijk zijn, indien zijne ouders nog in leven zijn en zich voor hunne schoondochter verklaren, b.v. omdat zij voor hen bijzonder oplettend en zorgzaam is. In dat geval zal de zoon er wel voor oppassen, zijne vrouw te verstooten, omdat hij anders ongehoorzaam zou wezen aan zijne ouders, het ergste kwaad, dat hij kan bedrijven.

Sluiten