Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Indien ik vóór u mocht komen te sterven, geef dan mijn zoon een weinig liefde en teederheid, want nu, ofschoon ik van hem zal zijn verwijderd, kunnen mijn warme woorden hem toch per brief bereiken; ook zullen wij elkander zien van tijd tot tijd. Maar, als ook ik van hem ben weggenomen, heeft hij niemand, niemand meer, en toch, zijn behoefte aan teederheid is groot; te weinig heb ik hem die gegeven.

Vaarwel thans, Wadiem Alexandrowitsj, ik kan niets voor u doen dan bidden. Vaarwel!

Fenietsjka.

Graaf Rostowzeff had dit schrijven gelezen en herlezen, doch telkens zocht hij naar meer. liet scheen hem toe, dat er tusschen de regels nog andere woorden stonden, die zijn oogen wel niet zagen, maar die hij toch in zich voelde.

Daar had hij ze nu vóór zich, die gewone, zwarte letters, met bevende hand geschreven, niets dan koude, zwarte teekens op een vel papier. En dat was alles wat er overbleef van Fenietsjka, die nu voor eeuwig onbereikbaar voor hem was geworden! Niets meer dan een paar woorden van de eenige vrouw die hij waarachtig had liefgehad, en die hij toch nooit de zijne had mogen noemen voor God en menschen.

Tranen perelden uit zijn oogen. Hij merkte het nauwlijks. En ze hechtten zich aan zijn zwaren knevel, en bleven er vastkleven als zilte druppelen, droevig 'omen' aan een verleden.

Toen, met koortsachtige bewegingen, vouwde hij den brief samen, legde hem in de portefeuille, die hij bij zich droeg, wischte de tranen weg, stak een sigarette aan, en begon met gejaagde schreden het, vertrek op en neer te loopen. Eensklaps sloeg hij zich met de hand tegen het voorhoofd: „Naar Rusland vertrekken, oogenblikkelijk!" Doch hij bedacht zich, daar de onmogelijkheid van haar weer te zien, toch bleef bestaan. De reis daarheen nam voor 't minst een week, de brief sprak van 'morgen' en was reeds zes dagen oud. Doch hij zou toch naar Rusland gaan, dit moest zoo zijn! Alles op zijn landgoed moest hervormingen ondergaan, opdat Wadiem bij zijn over-

Sluiten