Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mogelijk zijn zou, dat zy ging sterven, en dan was hij geheel alleen, met een lyk, dicht naast hem!

Hij wist niet hoe te handelen, - toch - jawel, - Mitrofan Saweljewitsj! Die zou misschien al niet meer zóo onder den invloed van den alcohol verkeeren als hij zelf, want die was immers eraan gewoon!

Hij sprong dus overeind en gaf aan zyn ingeving gehoor.

Zijn meester, hoewel nog te bed, was reeds wakker, doch lag nog in een soort nagedroom, waaruit hij door Iwan's komst eensklaps opschrikte.

„Sta op, Barien, bid ik u," riep Iwan gejaagd, „mijn moeder sterft, zy doet zoo raar!"

„Ook dit nog", bromde Mitrofan Saweljewitsj. „Ik wil zulk een gedoe niet in mijn huis hebben, en zij moet weg, oogenblikkelijk! Buiten is er plaats genoeg, om dood te gaan!"

„Maar wat zouden de menschen zeggen, als zy het zagen? Nu is iedereen op het erf al aan het werk, Barien !"

Onwillekeurig had hij de juiste woorden gevonden om Mitrofan Saweljewitsj tot andere gedachten over te halen.

Ja — wat zouden de menschen zeggen?

Hij kleedde zich, onder heftig gevloek, en vroeg aan Iwan, die slaperig stond toe te kijken:

„Je zegt, dat zij zoo raar doet, wat doet ze dan?"

„Zij werpt zich op de knieën en dan is het alsof ze iets vraagt, daarop fluistert ze heel geheimzinnig, of gilt hardop. Of het is Wadiem Alexandrowitsj, dien zij aanroept, of,Popasnaja', Fenietsjka en andere namen, en ze zegt zulke rare dingen!"

Nu glinsterden kwaadaardig de oogen van den ander, die zich haastte met zich in de overige kleederen te werpen. Als door een magneet aangetrokken, snelde hij naar het donkere hol, wees Iwan een der slaapvertrekken aan, die voor de gasten werden gebiuikt, wanneer zij er waren, en zeide dat hij zulk een medelijden had met zyn arme moeder dat hij haar zelf zou oppassen! Hij wist, hoe met zieken om te moeten gaan.

- En de seconden werden tot minuten, deze smolten saam tot uren, maar nog steeds zat de heer van ,Sergejewka' aan het stroo-

Sluiten