Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het deed haar onuitsprekelijk zeer, toen zij de aarde hoorde nederploffen, doch ook zij trad naar voren en nam eenige korrels zand tusschen de vingeren.

En als gouden liefdetranen vielen zij neder op de kist Heb vrede!" prevelde zij, en maakte voor Wadiem plaats, die dezelfde tieuiige plechtigheid ging verrichten, door de omstanders gevolgd.

Spoedig vulde zich het graf, zich vormend tot een zachtige glooiing van zand, waarop bloemen en kransen werden neergelegd Zü0:lIs Z'J ^k">nen waren, betraden zij het sombere huis Wadiem drong er op aan, dat het jonge meisje rust zou gaan nemen, doch zij schudde van neen.

„Sterk zijn - tot het einde van dien dag - terwille van haarzclve - en opdat Mitrofan Saweljewitsj haar niet zwak zien zou.

In de eetzaal stond een lange disch, beladen met spijs en drank. Bons, en de andere teruggekeerde bedienden boden den gasten van alles aan, met roodgeweende oogen.

Een onwillig gevoel maakte zich meester van Olga Wadima, toen zij al die menschen gadesloeg, etend, drinkend, pratend over gewone i ingen, eerst op fluisterenden toon, dan allengs luider. Hadden zij dan geen hart ? Doch daarna beschuldigde zij zich van onrechtvaardigheid, want zij waren van verre gekomen, hadden uren op het ■eikhof gestaan - waren koud, hongerig en dorstig, - vreemd alleen zooals zij deed, natuurlijk alle anderen.

„Je moet iets gebruiken, Olga!" klonk een stem op vriendelijk

nngenden toon naast haar, en zij nam aan, wat Wadiem haar overreikte.

„Waar is Mademoiselle toch gebleven?" vroeg hij met eenige verwondering, - zij moest je niet alleen laten, nü vooral niet Ja, waar was Mademoiselle?...

Ach, zij zat op haar kamer, gebogen over een boek, een alledaagsch boek, door haarzelve geschreven, - het boek van haar leven, sedert zij te ,Nicolskoé' was gekomen.

Terwijl de heeren hunne sigaretten ontstaken, en de koffie werd ïondgediend, klonk van buiten verward stemgedruisch tot in de zaal door.

Sluiten