Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hy heeft gelijk!" zei het jonge meisje. „Laat hem komen dien Michaël — doch dan spoedig!"

„Dwaas, die ik was! om te rekenen op medelijden van zulke menschen!" sprak Wadiem, onstuimig. „Wordt er op antwoord gewacht, Boris?" vroeg hij.

„Iwan, is spoorslag weggereden, Barien."

„Bracht Iwan den brief? hoe durft hij ons dien man hierheen te zenden?" zeide Olga Wadima met trillende stem.

„Het was niet de eerste maal, Barisjna, verleden was hy ook hier, toen wy den ouden meester hebben begraven."

Nadat de deur gesloten was, zeide zij ernstig tot Wadiem, dat een voorgevoel haar waarschuwde de beide Sawadsky's niet te zeer te tarten, en dat zij Michaël den volgenden morgen zou ontvangen.

„Morgen al?" vroeg hij somber.

„Ja", antwoordde zij „rijd dan uit, ik zal hem alleen ontvangen, het is beter dat je hem niet ontmoet !" ook voor mij, dacht zij in stilte.

Den daaropvolgenden morgen verscheen een bode van ,Sergejewka', om te melden dat Michaël tegen den namiddag zijn opwachting zou maken, en eenigen tijd tevoren vertrok Wadiem.

Toen hij bij haar binnentrad om afscheid te nemen, zag hij er bleek en ernstig uit. Hij nam hare hand, en kuste die, lang en eerbiedig.

„Vaarwel," sprak hjj aangedaan.

„Vaarwel?" vroeg zij verschrikt, „je komt toch terug?"

„Ik neem van de oude Olga Wadima afscheid, haar zie ik niet weer. Doch ik zal terugkomen."

En zonder om te zien steeg hij te paard.

Zy tuurde hem na, en zag hoe zijn rond sterk lichaam zich aan het trappelend dier hechtte, hoe stijf hij de knieën tegen de flanken drukte, hoe hy met losse teugels en gebogen hoofd voortylde, totdat een kromming van den weg hem aan haar oogen onttrok.

Na eenige uren verscheen Michaël, haar noodlot!

Nadat de eerste plichtplegingen voorbij waren, en hij plaats had genomen, heerschte een pijnlijk stilzwijgen tusschen beiden, dat tenslotte door het jonge meisje werd verbroken:

Sluiten