Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waren onze eenige rustdagen, ook dit dus niet meer. En toch zou er een eind aan gekomen zijn. Ook daaraan," vervolgde hij, „doch hierover later!"

En toen zij hem had gesproken van de gedachten, welke haar dien morgen geplaagd hadden, overlegde hij in zich-zelven, geruimen tijd, terwyl hjj met gejaagde schreden het vertrek op en neder liep.

„Ik zal je helpen," zeide hij, en het vertrouwen dat in zijn blik opgesloten lag, weerspiegelde zich in den haren. „Ik zal naaiden oudsten vriend van je vader gaan, Vorst Machlin. Hij schijnt tevens een man te zijn van gewicht en aanzien, door zijn verschillende betrekkingen tot hooggeplaatste personen. Hem zal ik den geheelen toestand, waarin je verkeert, bloot leggen, en hem verzoeken, den adel uit den omtrek ten zijnent te noodigen, en hun mede te deelen datgene, dat gezegd moet worden. Ik zal hem vragen, niet over de dochter te oordeelen, ter wille van jezelve, en van den doode, die hun aller vriend was."

„God vergelde je, hetgeen je voor mij doet, Wadiem," sprak zij ontroerd.

„Ik laat slechts mijn gevoelen spreken, waar het kan, dank mij niet. Nu over den brief van Mama."

Hij boog zich voorover, en stootte in het vuur met korte, haastige, verkeerd aangebrachte rukjes, zoodat zijn gelaat voor Olga Wadima verborgen kon blijven. Toen mompelde hij binnensmonds:

„Mama schijnt het niet goed te keuren, dat ik zoo lang hier te ,Nicolskoé' blijf!"

„Waarom? Je moet toch alles leeren kennen van de vreemde omgeving, en alles in oogenschouw nemen! Ben je hier dan reeds zoolang?"

„Mij, scheen de tijd kort," antwoordde hij zacht, en ging op een laag stoeltje bij haar zitten.

„Welke redenen geeft je moeder op?" vorschte zij.

Geen bepaalde, hier is haar brief, er staan geen geheimen in. A\ij hebben er geen tezamen, omdat de groote, mooie vertrouwlijkheid niet bestaat tusschen ons."

Het jonge meisje las dat ,Popasnaja' nooit tevoren zoo lang onbeheerd gebleven was, en dat hij niet te lang moest toeven, en

Sluiten