Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toekomst wacht, reeds nü op de schouders! Ik wilde je vragen hier met Mademoiselle te blijven wonen, vooreerst levende, zooals je begonnen hebt, zorgende voor het volk, blijvend hun aller jZönnebtiaal ! \an tijd tot tijd zal mijne tegenwoordigheid hier oodzakelijk wezen, dan zien wij elkander weer! Wil ie9 Zes in Olginka!" J g Ja'

Een dankbare vreugdeglans tintelde in haar oogen, om eensklaps weder te verdwijnen.

„Hij zal het niet toestaan » was alles wat zij vermocht uit te brengen. c

„Ik hoop dit in een persoonlijk onderhoud met Mitrofan Saweliewitsj te bewerken. Het zou mij rust geven, je hier te weten. Denk aan nnjn groote verantwoordelijkheid! Twee uitgestrekte landgoederen, zoovele menschen, die men gelukkig zou willen maken voor zoover in ons vermogen ligt, en niemand hier om hen lief te

hebben! - Zeg ja," vroeg hij, en greep hare hand, die even in de zijne rustte.

En zij herhaalde het woord - blijde het levensdoel te hebben mogen behouden.

Reeds viel de vroege herfstschemering. Olga zag naar buiten, en toen hij haar verlaten had, zeide zij ootmoedig, als in gebed- Ver ver in de Oneindigheid, zijt Gij, Almachtige, en ziet, en weet I Laat mij dat eene, verder vraag ik niets, en ik zal trachten mijn best te doen en sterk te zijn! En, zoo daar nu zonde ware in mijn ziel, \eigeef heei ! En indien ik anders moest handelen, heb erbarmen

ITLirwanneer ik raoedeloos mocht worden'heb gedu,d'

Nog staarden hare oogen naar het loodgrijs gewelf, waartegen *a" ",al5l°s,ra,en "»uwr°od—- *«

Dienzelfden avond deelde Wadiem haar mede, dat hij aan zijn moeder de velschillende redenen had geschreven, waardoor hij zijn vertrek niet kon verhaasten, en haar in kennis had gesteld met den droevigen toestand, waarin Olga Wadima zich bevond. Ook dat de bl0emen zou komen voor het graf van haar vader

Sluiten