Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Michaël ware geweest ? En zij denkt aan Kathienka.... Het is de gekrenkte liefde, die haar zoo gejaagd en weemoedig heeft doen zijn dien dag! Het is de hartstocht der Romeinsche vrouwen in de arena, die, de eeuwen door, smeult onder puin, maar opvlamt, als men eraan raakt. Zij kan niet een leugen uitspreken, weet nochtans, dat zij de waarheid moet verzwygen. Nog aarzelt zij.

„Het zal, het mag geen verandering brengen aan je toekomstig leven, ik beloof het je, maar zeg mij dat eene: heb je m\j lief?"

Die stem, die stem! Zij streelt en liefkoost, zingt en beveelt, tart en kust...

„Ja", antwoordt zij op vasten toon.

„Kun je mij vergeven, alles?

„Ja".

Een zacht, jubelende zucht ontsnapt zijn borst en hij kust lang, maar eerbiedig het koude handje, dat zij hem onbewust heeft toegestoken. — Doch een licht geschuifel, kort in hun nabijheid, doet hen opzien en roept hen tot de werkelijkheid terug.

Michaël!

Waarschijnlijk heeft hij het gesprek niet gehoord; zijn toestand in aanmeiking genomen, zou hij niets ervan begrepen hebben. Doch gezien - heeft hy.

Zjj voelen het beiden.

Maar zij zijn niet verward. Deze kus was geen uiting van laaien hartstocht, maar rein als die men drukt op het hoofd van een afgestorvene, op de blozende wangen van een kind ....

„Betrapt!!" lacht Michaël sarcastisch en beleedigend tegelijk. „Hierom dus dwong men den verloofde van Olga Wadima rust te nemen, na de vermoeienissen van den dag! Het was, opdat de jonge Graaf van ,Nicolskoé' met diezelfde Olga Wadima vrij zou kunnen minnekoozen ! Mooie grap, voorwaar!"

Met een oogopslag heeft Wadiem gemerkt, dat de volkomen ongevaarlijke dronkenschap van Michaël is geweken, om plaats te maken voor een toestand van twist willen zoeken.

„Ge weet, Sawadsky, eenigen onzer gasten hebben erop aangedrongen dat ge hen zoudt verlaten, ook mij scheen dit noodzakelijk toe."

„Die menschen kunnen mij niets schelen, jullie bekommeren je

Sluiten