Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

muziek wereldje zich paf verlevend virtuoos is, doch integendeel de ziel van een groot scheppend kunstenaar heeft, zóó gróót doorstormd van passie, en zóó geteisterd van dramatische angsten en voorstellingen, dat hij nauw volkomen bevrediging kan vinden in zyn eigen instrument, dat hem toch lief is als een levend wezen.

Onder treffende omstandigheden heb ik hem ontmoet. 's Avonds, op een roerend-weemoedigen, stillen, maan-blanken zomeravond zyn wy voor 't eerst byeen geweest, zonder 'n woord te spreken toch. Ik was binnengekomen, heel onverwacht in zyn salonnetje. Hjj zat alleen, in de achterkamer, avondlijk beduisterd het gelaat, zijn lichaam en bewegende handen alleen even fantomig te zien, als 'n fluweelig-zwart, en zijn instrument gansch verdoezeld in de donkering van 't vertrek. Daar, achter die kamer, het verrukkelijke weiland van den Koninginneweg, verstild in d'avonddampen, als een aanzilverende droomerij van wazige toon-toovering, pas zacht drijvend in de vocht van het aanwassende maanlicht.

Geen woord werd er gesproken. Toen begon zyn cello te spreken. Bach verscheen. De cello zong plots óp uit het kamer-duister. Even stilte en dan wéér Bach en Beethoven. Toen schreide, jubelde, worstelde, kampte, stiérf de ziel van zijn cello in één zingenden zucht. En alles gebeurde in het omfloersde zomeravond-duister van de stille kamer, die sidderde onder het zingend weenen en klachtelij k verhalen.

De ontroering zong door mijn hart. Ik voelde me

Sluiten