Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

groot reproduceerend kunstenaar, wil hy ook meespreken in de toonschepping door hem te spelen, zooveel mogelyk eigen gewaarwordingen moet laten spreken, en ontroeringen, die wij allen menschen, fundamenteel met elkaar gemeen hebben. Hy moet van zyn reproductie zooveel mogelijk een productie maken. Hy moet nooit een bepaalde stijl-opvatting zich aanleeren van welk groot artist ook afkomstig. Hy moet iedere aanduiding, in vaste voel-vormen gestolde indicaties vermorselen om zich heen en slechts zyn eigen ziele-stem beluisteren. Wat zyn eigen ziel hem voorzingt, dat geve hy! Het zoeken naar de «bedoeling* van een componist lijkt mij een grofheid en een dwaasheid, en een gruwel van vulgaire schoonheids-misduiding.

Zeker geeft iedere componist zyn bedoelen weer, maar dat bedoelen gaat subjectief te loor in de schoonheid van het werk. Daar moet niet naar gezocht, maar dat moet door paralel-gewaarwordingen méégevoeld. Dan alleen speelt de virtuoos eigen ziels-leven uit, in de schepping van den toondichter. En hoe dieper hy eigen sentimenten laat meegroeien in den architectonischen bouw der klank-poëzy, en hoe persoonlijker hij het gevoel van den schepper doorweeft met éigen ontroeringen, hoe meer hy de oorspronkelijke scheppingsemotie van den toondichter vangt vanzélve, in zyn spel. Want er is altijd een mystisch verband tusschen alle groote menschen-ontroeringen.

Een concert van Beethoven dus niet alty'd gespeeld, zooals voorganger of meester het leerde, maar zooals alleen de instrumentalist het zélf voelt. En eigen

Sluiten