Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BIJLAGE IX.

Volksdagblad, 1(> Maart 1903.

Artikel Wink.

„In de Amsterdamsche vergadering van Zondag en Maandag, in Plancius en in liet Paleis van Volksvlijt heb ik den wenscli uitgesproken, dat onze mooie protestbeweging tegen Dr. Kuyper's muilkorfwetten niet „doodgeagiteerd" mocht worden, dat wil zeggen, niet zóólang gerekt dat ze verloopt dat de geestdrift, de pit er uitgaat. Dat zoo iets mogelijk is, hebben ons o. m. de Hoogerhuis-beweging geleerd en de beweging voor Staatspensioneering.

In de vergadering in liet Paleis hoorde ik PqJ,ak een typisch ding zeggen, dat m'n vrees voor „doodagiteeren" weer versterkte: „Met deze vergadering" zoo sprak hij ongeveer, „is de eerste phase van deze protestbeweging gesloten, en nu treedt morgen een nieuwe phase in, nl. die van het verzet in de Tweede Kamer".

Ik dacht toen bij mij zelf: „en dan komt de phase van het steunen van mogelijke oppositie in de Eerste Kamer en dan, na aanneming van de Muilkorfwet de phase van de agitatie om de wet afgeschaft te krijgen."

Zou 't zoo moeten gaan?

Het was misschien vreeselijk naief van me, maar ik hield er me verleden week, vóór ik in Amsterdam was en daar wat poolshoogte kon nemen, ervan overtuigd, dat de groote nationale protestdag van Zondag spoedig gevolgd zou worden door een beslissende daad van het Comité van Verweer.

Deze daad schijnt (want met zekerheid kan ik als niet tot het Comité van Verweer behoorende, daar niets van zeggen) uit te zullen blijven, in den allernaasten tijd althans. En ik wil niet verheelen, dat dit mijn vrees voor ..doodagiteeren" deed toenemen.

Steeds komen er slechter bezochte vergaderingen. De meeting in het Paleis slaagde best; er waren er 5 a 6 duizend bezoekers, maar er was minder dan die van verleden week. Menig Amsterdamsche strijdmakker hield Maandag zijn hart vast; dat het een fiasco zou worden. Dat zou een slag zijn geweest. Alle agitatie, alle protestartikelen hebben in de gegeven omstandigheden slechts waarde in zooverre zij een daad voorbereiden.

Dr. Kuypers meerderheid lacht wat om al dat „geschreeuw," ze voelt zich veilig achter de bajonetten.

Maar om een algemeene werkstaking, wanneer zij den greep voeien van de arbeiders, die liet maatschappelijk raderwerk stil zet, daarom lachen zij niet.

Nu is een van beiden waar: óf wel de Regeering neemt liet wetsontwerp terug, óf ze zet het door.

Wanneer zij dit laatste van plan is, dan rest ons maar één middel om haar te dwingen anders te doen en dat middel is: de algemeene werkstaking.

De algemeene werkstaking, waarmee de Ver. van Spoorwegpersoneel reeds van te voren gedreigd heeft (dom genoeg) want wie legt vóór den strijd den vijand zijn plan van aanval bloot? en waartoe ook het Comité desnoods zijn toevlucht zou nemen, maar nog niet genomen heeft en naar het zich laat aanzien in de eerste dagen ook nog niet nemen zal.

Sluiten