Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wanneer gij onder mij ligt, wij zijn stil van vuur, dan ziet uw wit gezicht mij aan van liefde, en uw oogen zijn vol tranen. Gij hadt het niet gedacht, dat zoo iets was op aarde, en uw oogen vullen zich als twee meeren, door bronnen komend uit uw hart. Zooals gij aan mij hangt, uw oogen maken twee streken opwaarts naar de mijne oogen. Ik dacht niet dat er zoo iets was op aarde, .hn beide, dit denl <;nd in onze breinen, aan elkaar hangend, de armen om de hoofden, zijn we als de zee en t land aan elkaar hangend, of als de berg en 't dal samen tesamen.

Zoo ruischt de zee het land een lied, zoo wil ik met een wit gezicht van hartstocht voor u eeuwig klinken van mijne dankbaarheid.

Sluiten