Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aangaan in de overuiging dat God hen heeft samen gebracht, om hiervan voor de Gemeente getuigenis af te leggen; doch wij, antirevolutionairen, achten het hiermee volstrekt niet in strijd, dat dezen allereerst hun voornemen, 0111 eene duurzame verbintenis aan te gaan, uitspreken ten overstaan van de Overheid, als zijnde de macht, die van Godswege geroepen is 0111 te onderzoeken of geenerlei verhindering (vooral in den vorm van eene alreeds bestaande echtverbintenis) aan de vereeniging in den weg staat, alsook 0111 aan het huwelijk door haar Overheidsdwang vastheid te geven voor heel het maatschappelijk leven.

Volgens de Roomsche kerk kan nu ook het huwelijk, als zijnde een sacrament, niet anders dan door den Paus ontbonden worden. \\ ij van onzen kant houden ons aan de uitspraak van Christus: „Maar ik zeg u, dat zoo wie zijn vrouw verlaat, anders dan 0111 hoererij en eene andere trouwt, die doet ook overspel," Matth. 19:9 — en aan de woorden van Pauluss 1 Cor. 7 vs. 13—17. Aldus zijn overspel en verlating (omdat de man, een ongeloovige zijnde, niet met de vrouw kan leven) als gronden voor echtscheiding geoorloofd. Het Burgerlijk Wetboek stelt de gronden voor echtscheiding ruimer (264 B. W.) en opent bovendien de mogelijkheid, 0111, na scheiding van tafel en bed gedurende vijf jaren, met onderling goedvinden het huwelijk te doen ontbinden (1). Hoewel zeker deze ruimere bepaling, die niet klopt met de H. Schrift, niet zonder bedenking is, zoo moet toch worden erkend, dat het Burgerlijk Wetboek de heiligheid van het huwelijk eerbiedigt en dat het uitgaat van de overtuiging, dat het wezen van het Christelijk huwelijk, uit een maatschappelijk oogpunt beschouwd, hierin bestaat, dat het wordt aangegaan als eene verbintenis voor het leven.

Dit moet tot dank stemmen, maar tevens tot waakzaamheid tegenover de pogingen van de woordvoerders van Ongeloof en Revolutie om afbreuk te doen aan den ernst van het voornemen ten opzichte van het aangaan van eene verbintenis voor het leven. Want al zulke pogingen

1) De scheiding van tafel en bed is in de middeleeuwen door de Roomsch-katholieke kerk ingevoerd, toen de opvatting van het huwelijk als sacrament meebracht, dat meer en meer alle echtscheiding werd uitgesloten. Volgens de Roomsche leer' mag natuurlijk de scheiding van tafel en bed nimmer ia eene volledige scheiding overgaan. Mr. H. J. Koenen. „Het Recht in den kring van het Gezin", bl. 88.

16

Sluiten