Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haven. Om niet uw slaaf of koelie te worden, willen wij ditmaal een-s niet uw knecht zijn."

Het artikel protesteert verder tegen de onderstelde invoering van den staat van beleg, hetgeen echter geen betrekking heeft op de bedoeling van het besluit van 10 Februari, noch op de uitlegging van dat besluit hier gegeven.

Plotseling verscheen het artikel Wat nu? — niets meer of minder behelzende dan een aanmaning om het plan van politieke staking op te geven, en alleen nog, waar mogelijk, te staken voor ekonomische eischen ....

Men denke zich in den toestand van de propagandisten der S. D. A. P. voor wier rekening een groot gedeelte van den gevoerden strijd reeds gekomen was. Gisteren, 16 Maart, hadden ze in de toen iederen dag gehouden en altijd sterk bezochte vergaderingen, hetzij van vrienden of van vijanden, de konklusie van 20 Februari verdedigd, die het dwangmiddel van staking tegenover de regeeringsplannen wilde Morgen, 18 Maart, zouden ze de politieke .werkstaking moeten ontraden, ontraden wat zij bijna vier weken lang avond aan avond in rede of debat hadden gepropageerd, ontraden wat iedereen beschouwde als een onvermijdelijke uitbarsting wanneer de aktie van regeeringskant zoo door ging — en ekonomische bewegingen aanbevolen die niets met deze zuiver politieke krisis te maken hadden! Ieder moet gevoelen dat dit een onmogelijkheid zou zijn geweest. Alle propagandisten handelden namens het Komitee van Vericeer. Verandering van taktiek, indien wenschelijk, had moeten uitgaan van het Komitee van Verweer. De S D. A. P. was bij de gemeenschappelijke beweging aangesloten die door het Komitee van Verweer werd geleid. Iedere organisatie bad het recht haar vertegenwoordiger uit het Komitee terug, en haar krachten aan de gemeenschappelijke beweging te onttrekken. Een zoodanig besluit van ons Partijbestuur zou de sociaaldemocraten hebben losgemaakt van de agitatie, van de propaganda voor de politieke staking. Daarna had een artikel van Troelstra kunnen voorstellen of aanwijzen wat nu had moeten gebeuren. Doch het publiceeren van een artikel waaraan niets was voorafgegaan, en waarop (erger nog) niets volgde, was een daad indisciplinair, ondemokratisch en desorganiseerend. Een onbevoegd persoon wierp daarmee zich op als diktator en greep in de teugels die zijn Partij in andere handen had gelegd. En dat, terwijl er geen de minste kans of mogelijkheid bestond, dat de door hem aangematigde tegen-leiding eenig gevolg ten goede zou hebben. Men had alleen, ieder voor zich, de individualistische daad van Troelstra kunnen volgen: n.1. de regeling van het Komitee van Verweer dwarsdrijven of negeeren. — Geen wonder dat andere sociaaldemokraten, door een krachtig protest, trachtten goed te maken wat een hunner misdaan had. Het is vooral dit protest dat, door Troelstra in zijn brochure over „Partijleiding" opgehaald, als een bewijs van de velerlei tekortkomingen der „Nieuwe Tijd-groep' wordt aangevoerd.

k

Sluiten