Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nationale kongres niet heeft mogen handelen zooals de oudere Fransche partij gewenscht had. Wat met (deze woorden bedoeld werd is dus vrijwel het tegenovergestelde van hetgeen men er in heeft willen lezen. Dat na hunne droevige ervaring van de uitkomsten, de Fransche „marxisten" de onsocialistische politiek van Jaurès — die veroordeeld is geworden door het kongres van Amsterdam, en waarvan Jaurès daarna is teruggekomen — ook in den persoon wilden treffen (den politieken persoon, natuurlijk) is volkomen begrijpelijk. Echter is het even verklaarbaar, dat de afgevaardigden van andere partijen die de poHtiek verwierpen, den persoon wenschten te sparen. „In Frankrijk werkzaam" kan men de dingen en de menschen anders opvatten als van het standpunt der Internationale mogelijk en wenschelijk is. „Tusschen nationaal en internationaal is ook voor de arbeiderspartijen nog altijd een verschil".. Zoo luidde onze beschouwing, die, althans nu wederom bijna drie jaar verloopen zijn, voor allerlei tegenspraak, misschien, vatbaar is — alleen niet voor de boosaardige uitlegging er door Vliegen aangegeven: „als het aanV. d. G. gelegen had, was Jaurès buiten de internationale soc.demokratie gesteld". Ons artikel eindigt, ten overvloede, met woorden van voldoening en dankbaarheid wegens de verkregen of behouden éénheid der internationale groepen „Het kongres heeft gedaan wat het doen moest om geen tweedracht te verscherpen, door resoluties die het niet bevoegd was te nemen." Wat de vijanden gehoopt hadden „is niet gebeurd, en het gevoelen van de vergadering is met een verassend groote, bijna volmaakte eenstemmigheid uitgesproken.". Is dit de taal van iemand die „als het aan hem gelegen had ', een geheel ander verloop aan het kongres zou hebben gegeven?

Wij spreken uitvoerig over deze aanhaling, niet omdat ze op zich zelf van groot gewicht zou zijn, maar wegens het gebruik op het Utrechtsche kongres — voor een publiek dat met een paar woorden tegen een partijgenoot werd opgezet door lieden, die over de verkeerde behandeling hun aangedaan steeds den mond vol hebben. Ja, waar moet het heen met het „onderlinge vertrouwen" en de waardeering, als het geoorloofd is in elkanders geschriften aldus rond te speuren naar op zich zelf staande uitdrukkingen die met eenige vaardigheid in het citeeren zoo gemakkelijk in elke gewilde richting te benuttigen zijn? Nogmaals vragen we: wat was er dan gebeurd in de Partij, dat een dergelijke bejegening wettigde of noodzakelijk maakte? Waren daden als deze geschied in een hevigen principieelen strijd, was er een hooggewichtige kwestie hangende die de geesten sterk prikkelde en sommige aanvoerders de grenzen van het partijdebat deed overschrijden — zooals aan weerskanten vroeger „grievende kwalifikaties" somtijds vielen — dan waren aanvallen als deze van de tegenstanders der „Nieuwe Tijd-groep" verklaarbaar geweest. Maaide geheele beweging heeft geen ander doel dan op bepaalde personen „het stempel te drukken" van dwarsdryvers en ketterjagers te zijn, daarmede de richting welke ze in de Partij vertegenwoordigen van allen invloed te berooven.

De andere aanklacht van Vliegen tegen Van der Goes is, zoo

Sluiten