Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der Regeeringen onontbeerlijk. Een eerste stap in deze richting werd gedaan op het Congres te Parijs in 1856 tot beëindiging van den Krimoorlog bijeengekomen. In de protocollen van dat Congres is eene verklaring opgenomen van de vertegenwoordigers van Frankrijk. Groot-Britannië, Oostenrijk, Pruisen, Rusland , Sardinië en Turkije, waarbij de wensch werd uitgesproken, dat ingeval van ernstige verdeeldheid tusschen twee Staten, deze alvorens de wapenen op te vatten, een beroep zouden doen, voor zooveel de omstandigheden dit mogelijk maakten, op de goede diensten (bons offices) van een derde bevriende mogendheid. Eene poging der Engelsche Regeering om op grond van deze verklaring 111 1870 even vóór het uitbreken van den FranschDuitschen oorlog, bemiddelend op te treden, leed echter, ten gevolge vooral van den snellen loop der gebeurtenissen, schipbreuk.

Aan den Keizer van Rusland, Nicolaas II, komt de eer toe van de eerste poging te hebben gedaan om in een Internationaal Congres, daartoe bepaaldelijk bijeengeroepen, de gewichtige vraag aan de orde te stellen door welke middelen oorlogen zooveel mogelijk zouden kunnen worden voorkomen, ten einde zoodoende tot eene beperking der voortdurende uitbreiding der doode en levende strijdmiddelen te geraken. Onder de 8 voorstellen, die in de tweede circulaire van Graaf Mouravieff van 80 December 1898 opgenomen waren, luidde het laatste: „Acceptation en principe de 1'usage des bons offices, de la médiation et de 1'arbitrage facultatif pour des cas qui s'y prêtent, dans le but de prévenir des conflits armés entre les nations; entente au sujet de leur mode d'application et établissement d'une pratique uniforme dans leur emploi".

Toen de Vredesconferentie alhier bijeenkwam, heeft zij dadelijk dit gewichtige onderwerp ter hand genomen, hetwelk de taak vormde harer derde commissie.

Als eerste middel tot het voorkomen van oorlogen zegt de Memorie van Toelichting verder — worden in Titel II der overeenkomst aangeduid de „ bons offices" en de bemiddeling „médiation". Het volkenrechterlijk verschil tusschen „ bons offices" en „médiation" is hierin gelegen, dat terwijl bij beide de derde zich vrijwillig aanbiedt 0111 de oplossing van het bestaande geschil tusschen twee Staten door eene vreedzame schikking te bevorderen, hij bij „bons offices" alleen raad geeft aan de strijdende partijen, terwijl bij ..médiation" door hem met goedvinden der in geschil zijnde Staten, aan beide bepaalde voorstellen worden gedaan. Van veel belang is de laatste alinea van artikel 3, waardoor de schroom, die thans dikwijls van het aanbieden van „bons offices" terughoudt, zal worden weggenomen. Voorts verdient het laatste artikel (8) van dezen titel meer bijzonder de aandacht doordien het een bepaalden vorm van „médiation" aangeeft, die in de practijk goede vruchten kan dragen.

Sluiten