Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den meest volmaakten vorm zijn. Maar uit anarchie kan orde, uit losbandigheid vrijheid geboren worden, terwijl de socialistische heilstaat door 't bezigen van dwang, eu nog eens dwang, de karaktervorming eenvoudig tot nul reduceert, de kans op meer harmonische werking der maatschappelijke krachten geheel en al wegcijfert.

En die kans moet bewaard blijven, moet zelfs in toenemende mate aanwezig zijn, willen wij niet, individueel en collectiefi ondergaan.

Dat de staatkunde van 't „laisser faire, laisser passer" op sociaal gebied ooit verdedigd is kunnen worden: 't gaat ons modern begrip te boven. Tot zoover uiets aan te merken. Maar omdat 't en van de overheid, en van de gezagskringen verkeerd gezien was de maatschappelijke kwalen onverzorgd te laten, slechts dan ingrijpend, wanneer 't al te bar werd, — moet nu daaiom 't individualisme, 't gezond individualisme wel te verstaan, als uit den booze, met den banvloek bedreigd ?

Moet nu daarom de wel eens misbruikte, maar veelal zegenaanbrengende vrijheid er onder? Geeft 't geen blijk van verward en onzuiver redeneeren de schuld van alle maatschappelijke ellende op een scheef toegepast beginsel te laden?

Want zoekt de individualist 't geen zijn beginsel hem opdraagt te zoeken, n.1. de grootst denkbare uitbreiding van 't individueel weerstandsvermogen, hij zal zich 1". afvragen hoe die uitbreiding, zelfs voor den meestontwikkelden, zonder hulp van anderen, te verkrijgen is, en 2'. zal hij, den solidariteitsband tusschen rijk en arm, tusschen meer- en minbevoordeelde in aanmerking genomen, niet rusten eer hij door sociale handelingen, door mede te deelen van zijn weten en kunnen, getoond heeft te zijn een kracht ten goede, een speer in den dienst van 't ridderlijk Recht!

— „Maar gij idealiseert!" hooren wij ons toeroepen. „De „een of ander zal 't individualisme zoo opvatten: van de „meesten zult gij te vergeefs ridderlijkheid verwachten. Zonder „dwang, zonder strenge controle komt gij er niet." —

Sluiten