Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hun opvoeding uitsluitend aan de Kerk te danken en waren van haren geest geheel doortrokken.

En dan tracht de Kerk even laf als belachelijk de verantwoordelijkheid nog van zich af te schuiven voor de vreeselijke wandaden dier instelling, die haar dan zelfs nog zou te beurt vallen, al hadde zij niet, zooals schier overal geschiedde, zelf haar paters als inquisitoren aangesteld, of bisschoppen of geestelijke orden volmacht tot aanstelling gegeven, en de overheid gelast haar wreede vonnissen uit te voeren. Het behoort tot de uitzonderingen, dat de pausen den ijver der beulen beteugelden.

Toch durft een voornaam Duitsch katholiek geschiedschrijver (bisschop Hefele) schrijven: „De Spaansche inquisitie was alleen daarom reeds geen katholieke instelling, omdat de inquisitoren door den koning werden aangesteld".

Dit terwijl Paus Sixtus IV dien aan de Kerk door en door verknochten koning expresselijk verlof gaf, om de paters Dominicanen als inquisitoren aan te stellen, en kort daarna zelf den vreeselijken Torquemada als groot-inquisiteur benoemde. Verscheidene andere pausen hechtten hun goedkeuring aan de Spaansche inquisitie en Paus Gregorius XIII keurde zelfs de schandelijke handleiding goed, die de Spaansche Dominicaner inquisiteur Eymeric ten gerieve der inquisitie samenstelde. De bewijzen, dat de pausen de Spaansche inquisitie goedkeurden, zijn talrijk en onloochenbaar, maar dat moet natuurlijk voor de katholieke lezers worden verdonkeremaand. En was Spanje niet het Katholieke land bij uitnemendheid en werd zijn Koning niet genoemd ,,zijne Katholieke majesteit r"

Ziehier hoe de Heilige Inquisitie bij het vervullen harer verheven christelijke roeping te werk ging.

Iedereen was verplicht de ketters aan haar te verraden, ook hunne naaste bloedverwanten, en als getuigen werden zelfs meineedigen, persoonlijke vijanden en familieleden toegelaten, terwijl veelal de getuigen voor den verdachte onbekend bleven. De beschuldigden mochten gedurende een half uur gefolterd worden, om tot bekentenis te worden gebracht; zij mochten echter door de foltering niet gedood of verminkt worden en tweemaal folteren werd niet toegestaan; wel gebeurde dit toch nu en dan, maar dan heette de tweede foltering een voortzetting van de eerste. In 1569 beval Paus Pius V, dat de tot bekentenis gebrachte ketter ook verder mocht gefolterd worden, als men daardoor de namen van andere ketters meende te kunnen achterhalen.

Voor hem, die ooit heeft gehoord het verschrikkelijke van zulke foltering, waarbij de ledematen met geweld werden uiteengerekt, tusschen schroeven geperst of met vuur verschroeid, zal het begrijpelijk zijn, dat ten onrechte beschuldigden vaak liever schuld bekenden dan met de foltering zelfs maar te laten beginnen, en

Sluiten