Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onstuimig opspringend leven en ze doodt microben, miasmen en alles wat onrein is.

En dit doet ze van zoo onbegrijpelijk grooten afstand, dat haar licht, hetwelk in één seconde vele malen de aarde omcirkelt, acht minuten noodig heeft, om ons te bereiken.

Van ochtend was ik verder gewandeld dan gewoonlijk en ik moest, naar huis keerende, een uur loopen in den gloed van de Zon, toen deze reeds vry hoog stond. Een merkwaardige ervaring voor een Westerling! Witte vlammen omringden mij.... wit licht scheen mij voort te stuwen.

Onwillekeurig wordt men opgewonden door dien overvloed van warmte en licht, door die machtige overstrooming van scheppende kracht. En de gedachte kwam bij mij op: van al die hitte, stralend van de Zon, ontvangt onze aarde ongeveer één tweeduizend millioenste gedeelte!

Wanneer zullen wij vernemen, wat er geschiedt met al de stralen, die langs de planeten voortschieten en zich in de eeuwige ruimte tusschen de starren verliezen? Wat leven wekt op de aarde en de andere planeten, is zulk een onbeteekenend klein deel van de wonderkracht, die de zon uitstraalt en die oogenschijnlijk verloren gaat. Zou al die kracht verspild worden? Nooit kan ik dit gelooven. Die kracht van millioenen zonnestralen zal wellicht nevelvlekken vormen of koude cosmische wolken verwarmen, en dus nieuwe werelden zaaien. Welke kracht! Welke scheppende kracht!

Daar raakt de zon vochtige aarde aan en een tumult van leven welt dadelijk op. Soms zijn de overdaad, de weelderige zoetheid, de overstrooming van groen en bloemen zoo overstelpend, dat ik naar de sobere kleur en de strenge lijnen van den hoogen kraterrand der vulkanen ver af myn oog richt, met op mijn lippen den uitroep van Tannhauser op den Venusberg: Te veel! Te veel!

Die Indische landschappen, die tropische wouden, wekken

Sluiten