Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dank zjj hun voorlichting besef ik, dat zulk een suikerfabriek een bijzonder volkomen organisatie is. Nemen wij de laatste, die ik zag, de fabriek Krian te Krian.

De administrateur, de heer Van Bueren, ging met mij rond door de fabriek en reed mij in zijn Américaine langs de oogst- en plantvelden— ik kreeg opnieuw een overzicht van een cirkelloop, dien der natuur gelijk.

Wij zagen alles te gelijk: oogsten en planten. De groote wouden van hooge riethalmen werden gesloopt door een zwerm veelkleurige mannen, vrouwen en kinderen. Het riet werd gesneden, uitgerukt en vervoerd naar de fabriek, opgestapeld op de hooge houten karren, die getrokken worden door sapis, de inlandsche ossen, vele gekleurd als reeën, met mooie kleine koppen en zachte Juno-oogen. De toppen worden afgehouwen. De edelste deelen van het riet vormen het b i b i t, de stekken, die wij dra in de voren zullen zien leggen voor den oogst der toekomst.

Kleine inlandsche meisjes zaten gehurkt te midden van het bibit. De zon glansde op de warme kleur van schouders en armen. Hoe vlug gingen de kleine bruine vingertjes langs de afgesneden deelen van het riet!

Op een hoogen hoop werd — om verbrand te worden — de bibit geworpen, die niet volkomen gaaf was. Want onmiddellijk werd het door een insect geboorde gaatje, het vlekje, het bochtje opgemerkt door die donkerglansende oogjes!

In bundels werden bossen bibit opgestapeld, die verkocht konden worden aan andere fabrieken. Want de geheele uitgestrektheid der tuinen van een suikerfabriek wordt nooit uitsluitend beplant met bibit van eigen riet, om ontaarding der soort te voorkomen.

W\j gingen langs de groote oogstvelden in een rijtuig, dat holderdebolder over dijken, rails en langs een rivier, door smalle lanen ons voerde. Eerst de velden voorbij, waar de

Sluiten