Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— »Dat moet je maar aan mijn zuster vragen«, zeide de vrouw des huizes. »Ik vertel het niet graag!«

Wij waren in de zitkamer. Deze eene zitkamer van het huis

in de rimboe is zoo knus zoo echt knus! Zoo geheel

waarvan ik houd donkere, dikke lappen, vachten en vellen

op den grond, Solosche kleeden, stil van tint, langs de

wanden,.... veel photo's, veel slappe kussens met verkleurde oude kleuren, innig knus, huiselijk!

Op een dik donker tapijt zat ik met de kinderen te spelen. Om ons heen poesen en terriers in verdraagzaamheid levend. De pionier zat te werken aan zyn maandstaten. Alles zoo heerlyk rustig en intiem!

En toen vertelde de zuster van haar reis hierheen, geen halfjaar geleden.

Ik ga oververtellen wat ik hoorde, want ik vond het zoo belangwekkend! Het geeft zulk een denkbeeld van wat de rimboe (wildernis) in Java is wat pioniers en pioniersvrouwen en logés door te maken hebben!

»In Januari keerde mijn zuster van een bezoek aan onze ouders terug naar het huis in de rimboe, met haar twee jonge kinderen en mij. Na een langen tocht per trein werden de karretjes bestegen. Het had de laatste dagen en nachten hard geregend en wij waren geen drie kwartier op weg, of de paarden zakten tot hun buiken in het water. De kar liep zoo vol water, dat wij er tot de knieën in zaten. Ik moest mennen, zoo goed als het met de verschrikte paarden ging. Want de koetsier liep naast ons, om de kar telkens uitgaten op te beuren of tegen te houden als zy helde.

>Dit alles was niets en gaf slechts stof tot lachen. Maar een der kinderen werd eensklaps erg ziek, kreeg harde koorts, lag met glazige oogen op den schoot van haar moeder. Wij waren midden in het oerwoud geen mensch geen huis!

Sluiten