Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De machtige Indische Oceaan dringt met millioenen paardenkracht, met de stuwkracht van de grootste zeeën van onze planeet dit levend water naar de kust van Sumatra, die de glijdende, zware beweging stuit. Dan ziet men branding, brekers, spattende golven.... maar in volle zee, van het dek af gezien, aanschouwt men ongeveer niets dat op golven gelijkt en dat

een schilder zou kunnen weergeven niets als een zacht

bewegen aan het water, een lange undulatie! Maar intusschen buigt het schip telkens diep zyn boeg links naar voren in de diepte en dan meteen snellen zwaai rechts omhoogen diep omlaag.

Nu zie ik, uitziende over bakboord, een streep hemel, de geheele bergkust en de breede zee tusschen die kust en

't schip en dan weer zijn telkens zee en bergen uitgewischt

en zie ik enkel gestreepte wolken en hemel.

Laat mij eens langzaam tellen a 1... 2... 3... links-om gaat het schip. Ik houd mij vast aan de leuning van de bank om niet af te glijden.... het dek raakt bijna de zee.... 4... 5... 6... de verschansing wipt op, het schip zwaait rechts.... ik hoor het plassen van het water, waar het schip in de diepte de zee plettert en slaat, terwijl ik aan stuurboord niets zie als

lucht 7... 8... 9... een duizelingwekkende daling, de zee

schuimt en breekt, als wij haar raken, maar bevallig zwaait de Coen weer over den boeg om en plast nu aan stuurboord in het zware water.

Er is volstrekt geen wind, het is heerlijk weder, er is bezieling in de lucht en ik geniet van de beweging, zoolang ik my niet al te krampachtig moet vasthouden om niet aan het sullen te gaan— zoo als nu— Daar is een hooge kaaier...

bom, daar gaan wij in de diepte ik moest schrijfboekje

en potlood los laten. Het boekje gedroeg zich verdienstelijk en liet zich spoedig pakken. Maar dat ronde, glad metalen potlood! Eerst vloog het in de geul, waardoor de roerketting langs het dek loopt. Met een sprong rolde het langs de

Sluiten